Shloka 2
Āśvamedhika-parva, Adhyāya 14
Consolation of Yudhiṣṭhira; Rites and Gifts; Return to Hastināpura
सो<नुनीतो भगवता विष्टरश्रवसा स्वयम् | द्वैधायनेन कृष्णेन देवस्थानेन वा विभु:,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन्! इस प्रकार साक्षात् विष्टरश्रवा (विस्तृत यशवाले) भगवान् श्रीकृष्ण, श्रीकृष्णद्वैपायन व्यास, देवस्थान, नारद, भीमसेन, नकुल, द्रौपदी, सहदेव, बुद्धिमान् अर्जुन तथा अन्यान्य श्रेष्ठ पुरुषों और शास्त्रदर्शी ब्राह्मणों एवं तपोधन मुनियोंके बहुविध वचनोंद्वारा समझाने-बुझानेपर जिनके भाई-बन्धु मारे गये थे, उन राजर्षि युधिष्ठिरका मन शान्त हुआ और उन्होंने शोकजनित दुःख तथा मानसिक संतापको त्याग दिया
so 'nunīto bhagavatā viṣṭaraśravasā svayam | dvaidhāyanena kṛṣṇena devasthānena vā vibhuḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا—یوں خود وسیعُ الشہرت بھگوان شری کرشن، نیز کرشن-دویپاین (ویاس) اور دیوستھان وغیرہ کی نصیحت و تسلی سے وہ عظیم (یُدھِشٹھِر) ثابت قدم اور مطمئن القلب ہو گیا۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
After immense loss, dharmic recovery begins through right counsel: the ruler regains steadiness by listening to authoritative, compassionate instruction rather than remaining trapped in grief.
Vaiśampāyana reports that Yudhiṣṭhira is being guided and reassured by major figures—Śrī Kṛṣṇa, Vyāsa, and Devasthāna—setting the stage for his mind to settle and for governance aligned with dharma to resume.