Shloka 5
Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
नारद उवाच चिरदृष्टोडसि मेत्येवमागतो5हं तपोवनात् । परिदृष्टानि तीर्थानि गड़ा चैव मया नूप,नारदजीने कहा--नरेश्वर! बहुत दिन पहले मैंने तुम्हें देखा था, इसीलिये मैं तपोवनसे सीधे यहाँ चला आ रहा हूँ। रास्तेमें मैंने बहुत-से तीर्थों और गड़ाजीका भी दर्शन किया है
nārada uvāca
ciradṛṣṭo'si mety evam āgato'haṃ tapovanāt | paridṛṣṭāni tīrthāni gadā caiva mayā nṛpa ||
نارد نے کہا—اے نریشور! بہت عرصے سے تمہارا دیدار نہ ہوا تھا؛ اسی یاد میں میں تپوون سے سیدھا یہاں چلا آیا ہوں۔ راستے میں میں نے بہت سے تیرتھوں کی زیارت کی ہے اور گنگا کو بھی دیکھا ہے۔
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the post-war turn toward sacred spaces and ascetic settings: a sage’s movement from tapovana and tīrthas to the king suggests that dharma is now sought through remembrance, pilgrimage, and counsel rather than through power or conquest.
Narada arrives to meet the king after a long interval. He explains that he came directly from a tapovana and that, en route, he visited many tīrthas and also saw a gadā (mace), setting up further report or counsel connected with these observations.