Āśramamaṇḍala-darśana and Ṛṣi-samāgama
Observation of the Hermitage Precinct and the Assembly of Sages
जनमेजयने कहा--ब्रह्मन! यदि वरदायक भगवान् व्यास मुझे भी मेरे पिताका उसी रूप
janamejaya uvāca—brahman! yadi varadāyakaḥ bhagavān vyāsaḥ mama api me pituḥ tasyaiva rūpa-veśa-avasthābhiḥ darśanaṃ kārayet, tadāhaṃ bhavatā uktāḥ sarvāḥ kathāḥ prati viśvāsaṃ kartum śaknomi. tasmin avasthāyāṃ kṛtārthaḥ san dṛḍha-niścayaṃ prāpsyāmi; tena mama atyanta-priyaṃ kāryaṃ siddhyet. adya muniśreṣṭha-vyāsa-prasādāt mama icchā api pūrṇā bhavitum arhati. sūtir uvāca—ity ukta-vacane tasmin nṛpe vyāsaḥ pratāpavān dhīmān tasmai prasādam akarot, ānayat ca parīkṣitam (yajñabhūmau).
جنمیجیہ نے کہا— اے برہمن! اگر عطائے ور دینے والے بھگوان ویاس مجھے بھی میرے والد کو اسی صورت، لباس اور حالت میں دکھا دیں تو آپ نے جو کچھ بیان کیا ہے، میں اس سب پر پورا یقین کر سکوں گا۔ اس حالت میں میں کِرتارتھ ہو کر پختہ عزم پا لوں گا؛ میرا نہایت عزیز کام سِدھ ہو جائے گا۔ آج مُنِی شریشٹھ ویاس کے فضل سے میری خواہش بھی پوری ہونی چاہیے۔ سوتی نے کہا— جب راجا نے یوں کہا تو نہایت باجلال اور دانا مہارشی ویاس نے اس پر عنایت کی اور راجا پریکشت کو یَجْن بھومی میں بلا لیا۔
जनमेजय उवाच
The passage highlights how conviction (dṛḍha-niścaya) often arises from direct experience (darśana) granted through the grace (prasāda) of a realized sage. It also underscores reverence for lineage and the ethical desire to ground belief in trustworthy, sanctifying encounter rather than mere hearsay.
During Janamejaya’s sacrificial setting, he requests that Vyāsa grant him a vision of his deceased father Parīkṣit in the same form and condition. Sauti reports that Vyāsa, pleased, shows favor and summons Parīkṣit to the sacrificial ground.