Shloka 38
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
उचितं नः कुले तात सर्वेषां भरतर्षभ । पुत्रेष्वैश्वर्यमाधाय वयसो<न्ते वनं नूप,“तात! भरतश्रेष्ठ नरेश्वर! हमारे कुलके सभी राजाओंके लिये यही उचित है कि वे अन्तिम अवस्थामें पुत्रोंको राज्य देकर स्वयं वनमें पधारें
ucitaṃ naḥ kule tāta sarveṣāṃ bharatarṣabha | putreṣv aiśvaryam ādhāya vayaso 'nte vanaṃ nūpa ||
اے عزیز، اے بھرتوں میں برتر فرمانروا، ہمارے کُلے میں یہی مناسب رواج ہے کہ سب بادشاہ بیٹوں کے سپرد سلطنت کر کے عمر کے آخر میں جنگل کی راہ لیتے ہیں۔
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
A ruler should relinquish power at the proper time—entrusting the kingdom to the next generation—and turn toward forest-discipline/renunciation, embodying detachment and the life-stage ideal (vānaprastha) as a fulfillment of dharma.
Dhṛtarāṣṭra justifies the decision to withdraw to the forest by appealing to ancestral royal custom: kings of their line, after installing their sons in sovereignty, leave worldly rule in old age and adopt forest-life.