Shloka 2
इस प्रकार श्रीमह्ााभारत आश्रमवासिकपर्वके अन्तर्गत आश्रमवासपर्वमें दूसरा अध्याय पूरा हुआ,यदा तु कौरवो राजा पुत्र सस्मार दुर्मतिम् । तदा भीम हृदा राजन्नपध्याति स पार्थिव: राजन! परंतु वे कुरुवंशी राजा धृतराष्ट्र जब अपने दुर्बुद्धि पुत्र दुर्योधनका स्मरण करते थे, तब मन-ही-मन भीमसेनका अनिष्ट-चिन्तन किया करते थे
vaiśampāyana uvāca | yadā tu kauravo rājā putraṃ sasmāra durmatim | tadā bhīma-hṛdā rājann apadhyāti sa pārthivaḥ ||
ویشَمپاین نے کہا— اے راجَن! جب کوروونشی راجا دھرتراشٹر اپنے بدخِرد بیٹے کو یاد کرتا، تو دل ہی دل میں بھیم سین کے نقصان کا خیال باندھتا تھا۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how attachment and grief can keep hostility alive: Dhṛtarāṣṭra’s remembrance of Duryodhana triggers ill-will toward Bhīma, showing that unresolved anger undermines ethical restraint even during a life-stage meant for renunciation.
Vaiśampāyana narrates that Dhṛtarāṣṭra, whenever he recalls his son Duryodhana, inwardly entertains harmful thoughts against Bhīmasena—indicating lingering bitterness after the war.