Shloka 11
धृतराष्ट्रस्य क्षमायाचनं तथा युधिष्ठिरे न्यासदानम् / Dhṛtarāṣṭra’s Request for Forgiveness and the Entrustment to Yudhiṣṭhira
तासां नादो रुदतीनां तदासीदू राजन् दुःखात् कुररीणामिवोच्चै: । ततो निष्पेतुर्रह्यिणक्षत्रियाणां विट्शूद्राणां चैव भार्या: समान्तात्,राजन! उस समय वे सब स्ट्रियाँ दुःखसे व्याकुल हो कुररियोंके समान उच्चस्वरसे विलाप कर रही थीं। उनके रोनेका कोलाहल सब ओर व्याप्त हो गया था। उसे सुनकर पुरवासी ब्राह्मणों, क्षत्रियों, वैश्यों और शूद्रोंकी स्त्रियाँ भी चारों ओरसे घर छोड़कर बाहर निकल आयीं
tāsāṃ nādo rudatīnāṃ tadāsīdū rājann duḥkhāt kurarīṇām ivoccaiḥ | tato niṣpetur gṛhiṇāṃ kṣatriyāṇāṃ viṭśūdrāṇāṃ caiva bhāryāḥ samāntāt ||
وَیشَمپایَن نے کہا—اے راجن! اُس وقت اُن روتی ہوئی عورتوں کی آواز غم کے سبب کُرَری پرندوں کی تیز چیخ کی مانند بلند ہو رہی تھی۔ پھر چاروں طرف سے کھشتریوں، ویشیوں اور شودروں کے گھرانوں کی عورتیں بھی اپنے گھروں سے نکل کر دوڑ پڑیں۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how grief becomes communal and indiscriminate across social divisions: suffering is shared, and human response to tragedy draws all households into collective witness and empathy.
A loud, bird-like wail rises from grieving women; hearing the uproar, wives from many households and varṇas rush out from all directions, showing the spread of distress through the community.