Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
तानाह सर्वन्ृषिमुख्यानगस्त्य: केनादत्तं पुष्करं मे सुजातम् । युष्मान् शंके पुष्करं दीयतां मे न वै भवन्तो हर्तुमर्हन्ति पद्मम्
tān āha sarvān ṛṣimukhyān agastyaḥ: kenādattam puṣkaraṃ me sujātam | yuṣmān śaṅke puṣkaraṃ dīyatāṃ me na vai bhavanto hartum arhanti padmam ||
بھیشم نے کہا—تب اگستیہ نے تمام برگزیدہ رشیوں سے کہا: ‘میرے خوب صورت، عمدہ کنول کس نے لے لیے؟ میں تم سب پر شک کرتا ہوں۔ میرے کنول مجھے واپس دو؛ تم جیسے پاکیزہ لوگوں کے لیے کنول کو چوری سے لے جانا ہرگز مناسب نہیں۔’
भीष्म उवाच
Even a seemingly minor act like taking a lotus without consent is ethically blameworthy; those regarded as righteous must be especially vigilant about non-stealing and integrity, since their conduct sets a standard.
Agastya confronts a gathering of eminent sages, asking who has taken his beautiful lotus and urging its return, stating that such an act is unworthy of saintly persons.