Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
भीष्म उवाच नारदेनैवमुक्तो5हमदामन्नं सदा नृप । अनसूयुस्त्वमप्यन्नं तस्माद् देहि गतज्वर:
bhīṣma uvāca nāradenaivam ukto ’ham adām annaṃ sadā nṛpa | anasūyus tvam apy annaṃ tasmād dehi gata-jvaraḥ ||
بھیشم نے کہا—اے بادشاہ! جب نارَد نے مجھے اس طرح اَنّ دان کی عظمت بتائی، تب سے میں ہمیشہ کھانے کا دان کرتا آیا ہوں۔ اس لیے تم بھی عیب جوئی اور حسد چھوڑ کر اَنّ دان کرو؛ تمہارا رنج و الم کا بخار اتر جائے۔
भीष्म उवाच
Food-giving (anna-dāna) is upheld as a powerful dharmic act; one should give without envy or fault-finding, and such generosity alleviates inner ‘fever’—distress and agitation.
Bhishma recalls that Narada taught him the greatness of donating food; he adopted the practice continually and now urges the king to do the same, abandoning jealousy and negativity.