Shloka 35
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
ततः प्रणम्य शिरसा इदं वचनमन्रुवम् । यदि प्रीतो महादेवो भक्त्या परमया प्रभु:,“यह सुनकर मैंने मस्तक झुकाकर प्रणाम किया और कहा--“यदि मेरी परम भक्तिसे भगवान् महादेव प्रसन्न हों तो ईशान! आपके प्रति नित्य-निरन्तर मेरी स्थिर भक्ति बनी रहे।' तब “एवमस्तु' कहकर भगवान् शिव वहीं अन्तर्धान हो गये”
tataḥ praṇamya śirasā idaṁ vacanam abruvam | yadi prīto mahādevo bhaktyā paramayā prabhuḥ ||
تب میں نے سر جھکا کر پرنام کیا اور عرض کیا—“اگر میری اعلیٰ ترین بھکتی سے پروردگار مہادیو خوش ہوں، تو اے ایشان! آپ کے لیے میری بھکتی نِتّیہ، نِرنتَر اور ثابت قدم رہے۔” یہ کہہ کر بھگوان شِو نے “ایومَستو” فرمایا اور وہیں غائب ہو گئے۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest request is not for power or reward but for unwavering devotion itself; humility (bowing the head) and constancy of bhakti are presented as the proper ethical-spiritual posture before the divine.
The narrator (Vaiśampāyana, reporting the episode) describes a devotee bowing and asking Śiva (Mahādeva/Īśāna) for perpetual, steady devotion; Śiva grants the request with “evam astu” and then disappears.