Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
तत्प्रसादान्मया प्राप्तं ब्राह्मुण्यं दुर्लभ महत् | तदनन्तर विश्वामित्रजीने कहा
tatprasādān mayā prāptaṃ brāhmaṇyaṃ durlabhaṃ mahat |
وِشوَامِتر نے کہا— “اُن کی عنایت سے میں نے عظیم اور نہایت نایاب برہمنیت حاصل کی۔ اے راجَن! جب میں کشتری تھا، انہی دنوں میرے دل میں یہ پختہ عزم پیدا ہوا کہ میں برہمن بنوں؛ اسی مقصد کے لیے میں نے بھگوان شنکر کی عبادت کی، اور اُن کی کرپا سے یہ دشوارالوصُول برہمنیت مجھے نصیب ہوئی۔”
वैशम्पायन उवाच
The passage emphasizes that lofty spiritual status is not merely inherited but can be attained through firm resolve, disciplined worship/austerity, and—decisively—divine grace; true 'brāhmaṇya' is presented as a rare ethical-spiritual attainment.
Within Vaiśaṃpāyana’s narration, Viśvāmitra recounts to a king that he once lived as a kṣatriya, resolved to become a brāhmaṇa, worshipped Śaṅkara for that aim, and by Śiva’s favor obtained the rare state of brahminhood.