रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
तण्डि: प्रोवाच शुक्राय गौतमाय च भार्गव: । वैवस्वताय मनवे गौतम: प्राह माधव,माधव! तण्डिने शुक्रको, शुक्रने गौतमको और गौतमने वैवस्वतमनुको इसका उपदेश दिया
taṇḍiḥ provāca śukrāya gautamāya ca bhārgavaḥ | vaivasvatāya manave gautamaḥ prāha mādhava mādhava |
اے مادھو! تَندی نے یہ شُکر کو بتایا، شُکر نے گوتم کو؛ اور گوتم نے وئیوسوت منو کو اس کا اُپدیش دیا۔
वायुदेव उवाच
The verse underscores the authority of dharma through an authenticated lineage: a teaching gains ethical weight when preserved and transmitted by recognized sages, ensuring continuity and reliability for guiding rulers and society.
Vāyu identifies the chain of teachers who passed on a particular instruction: Bhārgava taught Śukra and Gautama, and Gautama then taught Vaivasvata Manu, addressing Kṛṣṇa (Mādhava) as the listener.