Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
श्रुतै: सर्वत्र जगति ब्रह्मलोकावतारितै: । सत्यैस्तत् परमं ब्रह्म ब्रह्म॒प्रोक्ते सनातनम्
śrutaiḥ sarvatra jagati brahmalokāvatāritaiḥ | satyais tat paramaṃ brahma brahma-prokte sanātanam ||
وایو نے کہا—یہ نام برہما لوک سے اتارے گئے ہیں اور سارے جہان میں عقیدت و احترام کے ساتھ سنے جاتے ہیں؛ یہ سچے اور بےخطا ہیں۔ یہی پرم برہمن ہے—برہما کے اپنے کہے ہوئے ازلی (سناتن) بھجن کی صورت میں۔ اسی لیے یہ نام کامل و ثابت مانے گئے ہیں اور ہر مقصد کو پورا کرنے والے ہیں۔ اے یدوکُل کے تاج، شری کرشن! برہما-پروکت یہ قدیم شِو-ستوتر دوسرے ستوتروں سے برتر، ویدمَی اور ستوتیوں میں اوّل ہے؛ یہ سُورگ عطا کرتا ہے، سب بھوتوں کے لیے نافع اور مبارک ہے۔ میں اسے تمہیں سناؤں گا—میرے منہ سے پوری توجہ کے ساتھ سنو؛ تم مہادیو کے بھکت ہو، اس لیے شِو-سوروپ اس ستوتر کو قبول کرو۔
वायुदेव उवाच
Sacred names and hymns, when grounded in truthful tradition and transmitted from authoritative sources, are presented as spiritually efficacious—bringing auspiciousness and benefit to all beings—and as pointing toward the supreme reality (paramaṃ brahma).
Vāyu addresses Kṛṣṇa and introduces an ancient Śiva-hymn said to have been spoken by Brahmā and brought down from Brahmaloka; he urges Kṛṣṇa to listen attentively and accept this foremost stotra as an act of devotion to Mahādeva.