तस्मिन् व्रजति दुर्धर्षे प्रास्खलद् रुक्मिणी पथि । तन्नामर्षयत श्रीमांस्ततस्तूर्णमचोदयत्
tasmin vrajati durdharṣe prāskhalad rukmiṇī pathi | tan nāmarṣayata śrīmāṁs tatas tūṛṇam acodayat ||
جب وہ ناقابلِ مغلوب درواسہ مُنی رتھ پر سفر کر رہے تھے تو رُکمِنی راستے میں لڑکھڑا کر گر پڑی۔ جلیل القدر درواسہ یہ بات برداشت نہ کر سکے اور غصّے میں فوراً بےرحمی سے اسے آگے ہانکنے لگے۔
वायुदेव उवाच
The verse warns that lack of forbearance (kṣamā) and self-control can corrupt even a revered ascetic’s conduct; true dharma requires compassion and restraint, especially toward someone who is weak or distressed.
During travel, Rukmiṇī slips and falls on the road. Durvāsā, described as formidable, takes offense and immediately drives/urges her on harshly, showing impatience and anger rather than care.