Shloka 5
Bhīṣma’s Yogic Departure, Royal Cremation, and Gaṅgā’s Lament (भीष्मस्य योगयुक्त्या देहत्यागः, पितृमेधः, गङ्गाविलापः)
तददभुतमचिन्त्यं च दृष्टवा ते विस्मिता5भवन् | शड्करस्योमया सार्ध संवादं त्वत्कथाश्रयम्,यह अद्भुत और अचिन्त्य घटना देखकर सब लोग आश्वर्यचकित हो उठे। पुरुषसिंह देवकीनन्दन! भगवान् शंकरका पार्वतीजीके साथ जो आपके सम्बन्धमें संवाद हुआ, उसे सुनकर हम इस निश्चयपर पहुँच गये हैं कि वे ब्रह्मभूत सनातन पुरुष आप ही हैं। जिनके लिये हिमालयके शिखरपर महादेवजीने हमलोगोंको उपदेश दिया था
tad adbhutam acintyaṃ ca dṛṣṭvā te vismitābhavan | śaṅkarasyomayā sārdhaṃ saṃvādaṃ tvat-kathāśrayam |
اس عجیب و ناقابلِ تصور واقعے کو دیکھ کر وہ سب ششدر رہ گئے۔ اور اُما کے ساتھ شنکر کا جو مکالمہ آپ کے بارے میں ہوا تھا، اسے سن کر ہم اس پختہ یقین تک پہنچے ہیں کہ آپ ہی وہ ازلی و ابدی پُرش ہیں—برہمنِ مجسم۔
नारद उवाच
Educational Q&A
A divine testimony is being offered: the extraordinary event and Śiva–Pārvatī’s dialogue lead the speaker to recognize the addressed figure as the eternal, supreme Person—Brahman in personal form—highlighting reverence, discernment, and the convergence of devotional traditions.
Nārada reports that witnesses were astonished by an inconceivable marvel, and that hearing Śaṅkara’s conversation with Umā—centered on the addressed person—has convinced them of that person’s supreme, eternal status.