Adhyāya 152 — Bhīṣma’s Authorization for Yudhiṣṭhira’s Return to the Capital (नगरप्रवेशानुज्ञा)
पुत्रवक्त्रमिवाभी क्षणं भर्तुर्वदनमी क्षते । या साध्वी नियताहारा सा भवेद् धर्मचारिणी
putravaktram ivābhīkṣṇaṁ bhartur vadanaṁ īkṣate | yā sādhvī niyatāhārā sā bhaved dharmacāriṇī ||
مہیشور نے فرمایا—جو عورت اپنے شوہر کے چہرے کو اپنے بیٹے کے چہرے کی طرح محبت سے بار بار دیکھتی ہے، جو حسد اور شک سے پاک ہے؛ اور جو پاکدامن، باقاعدہ سیرت والی اور معتدل خوراک رکھنے والی ہے—وہی حقیقت میں دھرم پر چلنے والی کہلاتی ہے۔
श्रीमहेश्वर उवाच
The verse defines dharmic conduct for a wife as affectionate, non-suspicious regard toward her husband—likened to a mother’s pure gaze toward her child—combined with personal discipline, especially temperance and regulated living.
Śrīmaheśvara is instructing on standards of righteous household conduct, describing the qualities by which a woman is recognized as sādhvī (virtuous) and dharmacāriṇī (one who practices dharma).