Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
(गीर्भि: परमशुद्धाभिस्तुष्टवुश्च मनोहरम् ।।
gīrbhiḥ paramaśuddhābhis tuṣṭuvuś ca manoharam | vimuktāḥ sarvapāpebhyaḥ kṣāntā vigatakalmaṣāḥ || tasya bhūtapateḥ sthānaṃ bhīmarūpadharaṃ babhau ||
نارد نے کہا—نہایت پاکیزہ کلمات سے ان رشیوں نے دلکش حمد و ثنا کی۔ وہ سب گناہوں سے آزاد، بردبار اور ہر آلودگی سے پاک تھے؛ شنکر کے درشن پا کر زمین پر سر رکھ کر پرنام کیا۔ تب بھوت پتی کا وہ مقام ہیبت ناک روپ دھار کر نمایاں ہوا۔
नारद उवाच
The verse highlights the ethical-spiritual power of inner purity (vigatakalmaṣa), freedom from wrongdoing (vimukta from pāpa), and forbearance (kṣānti). Such qualities make devotion truthful and effective, culminating in a direct manifestation of the divine presence.
A group of great sages, described as purified and sinless, bow down to Śaṅkara and praise him with pure speech. In response or as a consequence of this sacred encounter, the abode or station of Bhūtapati (Śiva) becomes manifest in a formidable, awe-inspiring form.