Shloka 91
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
सो<5पि शड्करमाराध्य प्राप्तवानतुलं यश: । पराशरजीके पुत्र मुनिवर वेदव्यास तो योगके स्वरूप ही हैं। उन्होंने भी शंकरजीकी आराधना करके वह महान् यश पा लिया, जिसकी कहीं तुलना नहीं है ।। बालखिल्या मघवता ह्ावज्ञाता: पुरा किल
so 'pi śaṅkaram ārādhya prāptavān atulaṃ yaśaḥ | parāśarajīke putra munivara vedavyāsa to yogake svarūpa hī haiṃ | unhoṃne bhī śaṅkarajī kī ārādhanā karke vaha mahān yaś pā liyā, jisakī kahīṃ tulanā nahīṃ hai || bālakhilyā maghavatā hy avajñātāḥ purā kila
واسودیو نے کہا—اس نے بھی شنکر کی عبادت و آرادھنا کر کے بے مثال شہرت پائی۔ پرَاشر کے فرزند، مُنیوں میں برتر ویدویاس تو یوگ کے سوروپ ہیں؛ انہوں نے بھی بھگوان شِو کی پرستش سے وہ عظیم ناموری حاصل کی جس کی کوئی مثال نہیں۔ اور قدیم زمانے میں بالکھِلْیہ رِشیوں کو مَغھوا (اِندر) نے حقیر جانا تھا۔
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
Reverent devotion to Śiva (Śaṅkara) yields incomparable spiritual and moral stature, and one should never belittle ascetics; disrespect toward sages brings ethical and karmic consequences.
Vāsudeva cites Vyāsa—son of Parāśara and embodiment of Yoga—as an example of one who gained unmatched renown through worship of Śiva, then transitions to an older episode where Indra (Maghavat) once slighted the Bālakhilya sages, setting up a cautionary exemplum about honoring holy persons.