Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
धारानिनादैर्विहगप्रणादै: शुभैस्तथा बूंहितैः: कुज्जराणाम् | गीतैस्तथा किन्नराणामुदारै: शुभै: स्वनै: सामगानां च वीर
dhārāninādair vihagapraṇādaiḥ śubhais tathā bṛṃhitaiḥ kuñjarāṇām | gītaiś tathā kinnarāṇām udāraiḥ śubhaiḥ svanaiḥ sāmagānāṃ ca vīra vīra |
اے بہادر! پہاڑی چوٹیوں سے گرتے آبشاروں کی جھرجھراہٹ، پرندوں کی شیریں چہچہاہٹ، ہاتھیوں کی گرج، کِنّروں کے عالی شان اور دلنواز گیت، اور سام گان کرنے والے سام ویدی علما کی مبارک آوازیں—ان سب نے اس جنگلی خطّے کو سراسر نغمگی بخش دی تھی۔
वासुदेव उवाच
The verse highlights the ethical-religious mood created by śubha (auspicious) sounds: nature’s harmony and Vedic chant together sanctify a place, suggesting that environments shaped by purity, beauty, and sacred speech support dharmic reflection and right conduct.
Vāsudeva describes a forest-region near mountain-peaks as filled with layered sounds—waterfalls, birds, elephants, celestial Kinnara music, and Sāma-chanting—portraying a serene, spiritually charged setting.