Shloka 151
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
अनेकरावसंघुष्ट श्वानेकस्तुतिसंस्कृत: । सर्वभूतान्तकः सर्व: सर्वलोकप्रतिछ्तित:,उनके पास अनेक प्रकारके शब्दोंका घोष होता रहता है। वे अनेक प्रकारकी स्तुतियोंसे सम्मानित होते हैं, समस्त प्राणियोंका संहार करते हैं, स्वयं सर्वस्वरूप हैं तथा सबके अन्तरात्मारूपसे सम्पूर्ण लोकोंमें प्रतिष्ठित हैं
anekarāvasaṅghuṣṭaḥ śvānekastutisaṃskṛtaḥ | sarvabhūtāntakaḥ sarvaḥ sarvalokapratiṣṭhitaḥ ||
واسودیو نے کہا—وہ طرح طرح کی آوازوں اور ہنگاموں سے گونجتا رہتا ہے، اور گوناگوں ستوتیوں سے سرفراز کیا جاتا ہے۔ وہ تمام جانداروں کا خاتمہ کرنے والا، خود سراسر کُلّیّت، اور سب کے باطن کی روح بن کر تمام جہانوں میں قائم و برقرار ہے۔
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents a theological-ethical vision: the ultimate reality is simultaneously praised in many ways, pervades all worlds as their inner foundation, and also functions as the inevitable end (antaka) of all beings—encouraging reverence, humility, and alignment with dharma in the face of mortality and cosmic order.
Vāsudeva is describing a supreme, all-pervading power/being using epithets: it is surrounded by loud tumult and many voices, receives diverse praises, brings all embodied life to its end, and remains established throughout all realms as the underlying presence.