Viṣṇu-sahasranāma—Yudhiṣṭhira’s Inquiry and Bhīṣma’s Recitation (विष्णोर्नामसहस्रम्)
जो श्रेष्ठ एवं सुपात्र ब्राह्मणको उपानह (जूता) दान करता है, उसके लिये कहीं कोई विषम स्थान नहीं है। न उसे दुःख उठाना पड़ता है और न काँटोंका ही सामना करना पड़ता है। छत्र-दान करनेसे परलोकमें जानेपर दाताको सुखदायिनी छाया सुलभ होती है ।।
yama uvāca | yo śreṣṭhaṃ evaṃ supātraṃ brāhmaṇaṃ upānah (jūtā) dānaṃ karoti, tasya kvāpi na kaścid viṣama-sthānaḥ | na tasya duḥkhaṃ bhavitum arhati, na ca kaṇṭakānāṃ samāgamo bhavati | chatra-dānāt paralokaṃ gatvā dātur upalabhyate sukhadāyinī chāyā | na hi dattasyā dānasya nāśo 'stīha kadācana | citragupta-mataṃ śrutvā hṛṣṭa-romā vibhāvasuḥ ||
یَم نے کہا—جو کوئی ایک بہترین اور مستحق برہمن کو اُپانہ (جوتے) کا دان دیتا ہے، وہ کبھی ناہموار یا دشوار زمین سے دوچار نہیں ہوتا؛ نہ اسے رنج اٹھانا پڑتا ہے، نہ کانٹوں کی اذیت سہنی پڑتی ہے۔ چھتر (چھتری) کے دان سے، جب داتا پرلوک میں پہنچتا ہے تو اسے راحت بخش اور خوشگوار سایہ آسانی سے میسر آتا ہے۔ بے شک—ایک بار دیا ہوا دان کبھی ضائع نہیں ہوتا۔ چترگپت کا فیصلہ سن کر وبھاوَسو (سورج) خوشی سے رُومَانچت ہو اٹھا۔
यम उवाच
Practical, need-based gifts given to worthy recipients yield corresponding karmic benefits: donating footwear removes hardship on one’s path, donating an umbrella grants protective comfort; and genuine charity is never ‘lost’ but endures as merit.
Yama explains the fruits of specific acts of dāna (sandals and umbrella). The verse then notes that upon hearing Chitragupta’s assessment, Vibhavasu (Agni) becomes thrilled—highlighting the authority of moral accounting and the certainty of karmic results.