Āstīka-stuti at Janamejaya’s Sacrifice (आस्तीकस्तुतिः / यज्ञप्रशंसा)
शुभाचारं शुभकथं सुस्थितं तमलोलुपम् । अक्षुद्रमनसूयं च वृद्ध मौनव्रते स्थितम् । शरण्यं सर्वभूतानां पित्रा विनिकृतं तव
janamejaya uvāca |
śubhācāraṃ śubhakathaṃ susthitaṃ tam alolupam |
akṣudram anasūyaṃ ca vṛddhaṃ maunavrate sthitam |
śaraṇyaṃ sarvabhūtānāṃ pitrā vinikṛtaṃ tava ||
وہ نیک سیرت، نیک گفتار، اپنے حال میں ثابت قدم اور لالچ سے پاک تھا؛ نہ کم ظرف، نہ عیب جو، نہ حسد کرنے والا؛ بوڑھا اور عہدِ سکوت میں قائم؛ تمام جانداروں کے لیے پناہ—پھر بھی تمہارے باپ نے اس کے ساتھ ناانصافی کی۔
जनमेजय उवाच
Even a powerful king must uphold dharma by honoring the virtuous—especially self-controlled ascetics. Insulting a blameless, disciplined sage is an ethical failure that invites grave consequences.
Janamejaya describes the sage whom Parikshit offended: a noble elder devoted to silence, free from greed and envy, and a refuge to all beings—yet still treated with contempt by the king.