Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
ब्राह्मणावसथं पुण्यमाससाद महीपति: । तत्र नास्नातक: वक्षिन्न चासीदव्रती द्विज:
brāhmaṇāvasaṭhaṁ puṇyam āsasāda mahīpatiḥ | tatra nāsnātakaḥ vakṣiṁ na cāsīd avratī dvijaḥ, janamejaya |
بادشاہ برہمنوں کی اس مقدس بستی میں پہنچا۔ اے جنمیجئے! وہاں اس نے ایک بھی ایسا برہمن نہ دیکھا جو سْناتک (ویدی تعلیم مکمل کرنے والا) نہ ہو، اور نہ کوئی ایسا دْوِج تھا جو نذر و ضبط اور برتوں سے خالی ہو۔ اس بستی کی حرمت قوت سے نہیں، بلکہ علم، ضبطِ نفس اور دھرم کے مطابق کردار سے نمایاں تھی۔
ब्राह्मण उवाच
The verse highlights that true sanctity and social strength arise from disciplined learning and vow-observance: a community becomes 'puṇya' when its members uphold brahmacarya, Vedic study, and ethical restraint.
A king arrives at a sacred Brahmin settlement and observes that all the Brahmins there are properly trained (asnātaka) and none are lax in vows (avratī), emphasizing the exceptional purity and order of that community.