Saṃvaraṇa–Tapatī Vivāhaḥ (The Marriage of Saṃvaraṇa and Tapatī) — Mahābhārata, Ādi Parva 163
आकर्णाद् भिन्नवक्त्रश्न शड्कुर्णो बिभीषण: । त्रिशिखां भ्रुकुटिं कृत्वा संदश्य दशनच्छदम्
Vaiśampāyana uvāca: ākarṇād bhinnavaktraś ca śaṅkukarṇo bibhīṣaṇaḥ | triśikhāṁ bhru-kuṭiṁ kṛtvā saṁdaśya daśanacchadam ||
اس کا منہ گویا کانوں تک چِرا ہوا تھا؛ کان مخروط کی مانند لمبے اور نوکیلے تھے۔ وہ نہایت ہیبت ناک تھا۔ اس نے بھنویں سکیڑ کر ایسی تیوری چڑھائی کہ تین شکنیں ابھر آئیں، اور وہ دانتوں سے اپنے ہی ہونٹ چبانے لگا۔
वैशम्पायन उवाच
The verse uses physical imagery to signal moral and psychological states: uncontrolled anger and harmful intent manifest outwardly. In epic ethics, such signs warn the listener to recognize adharma-driven impulses and their consequences.
The narrator describes a terrifying rākṣasa’s appearance—gaping mouth, pointed ears, a triple-lined frown, and lip-biting—building tension and indicating imminent aggression.