Ādi-parva Adhyāya 132 — Duryodhana’s Instructions to Purocana at Vāraṇāvata
Lākṣāgṛha Planning
द्रोणस्य तु तदा शिष्यौ गदायोग्यौ बभूवतु: । दुर्योधनश्न भीमश्न सदा संरब्धमानसौ,उस समय द्रोणके दो शिष्य गदायुद्धमें सुयोग्य निकले--दुर्योधन और भीमसेन। ये दोनों सदा एक-दूसरेके प्रति मनमें क्रोध (स्पर्द्धा)-से भरे रहते थे
vaiśampāyana uvāca | droṇasya tu tadā śiṣyau gadā-yogyau babhūvatuḥ | duryodhanaś ca bhīmaś ca sadā saṃrabdha-mānasau ||
اس وقت دروṇa کے دو شاگرد گدا-یُدھ میں خاص طور پر لائق ثابت ہوئے—دُریودھن اور بھیم سین۔ دونوں کے دل ہمیشہ ایک دوسرے کے خلاف غصّے اور رقابت سے بھڑکتے رہتے تھے۔
वैशम्पायन उवाच
Skill and training are ethically neutral; when fueled by persistent anger and rivalry, they become instruments that intensify adharma and widen conflict. The verse highlights how inner disposition (saṃrabdha-mānasa) shapes the moral outcome of martial prowess.
Vaiśampāyana notes that under Droṇa’s instruction, Duryodhana and Bhīma emerge as the foremost mace-fighters. At the same time, their mutual hostility is emphasized, foreshadowing their later central role in the Kurukṣetra struggle.