Kṛṣṇa’s Daily Life in Dvārakā; the Captive Kings’ Appeal; Nārada Announces the Rājasūya
अवेक्ष्याज्यं तथादर्शं गोवृषद्विजदेवता: । कामांश्च सर्ववर्णानां पौरान्त:पुरचारिणाम् । प्रदाप्य प्रकृती: कामै: प्रतोष्य प्रत्यनन्दत ॥ १२ ॥
avekṣyājyaṁ tathādarśaṁ go-vṛṣa-dvija-devatāḥ kāmāṁś ca sarva-varṇānāṁ paurāntaḥ-pura-cāriṇām pradāpya prakṛtīḥ kāmaiḥ pratoṣya pratyanandata
پھر وہ گھی، آئینہ، گائیں اور بیل، برہمن اور دیوتاؤں کو دیکھتے، اور یہ اہتمام کرتے کہ محل اور شہر میں رہنے والے تمام ورنوں کے لوگ عطیات سے راضی رہیں۔ اس کے بعد وہ اپنے وزیروں سے ملاقات کرتے اور ان کی خواہشیں پوری کرکے انہیں خوش کرتے۔
This verse shows Kṛṣṇa Himself honoring cows, bulls, brāhmaṇas, and the deities—presenting it as righteous conduct (dharma) and a devotional priority for societal well-being.
As the ideal ruler and householder, Kṛṣṇa satisfied people according to their rightful needs and dispositions, maintaining harmony and expressing compassion through appropriate charity.
Practice dharmic generosity: respect sacred values (God, elders, teachers), care for dependents, and give thoughtfully—supporting others in ways that genuinely help them.