Srimad Bhagavatam — Chaturtha Skandha, Shloka 49
Genealogies of Svāyambhuva Manu, the Appearance of Yajña, and Atri’s Sons
Brahmā–Viṣṇu–Śiva Expansions
पितृभ्य एकां युक्तेभ्यो भवायैकां भवच्छिदे । श्रद्धा मैत्री दया शान्तिस्तुष्टि: पुष्टि: क्रियोन्नति: ॥ ४९ ॥ बुद्धिर्मेधा तितिक्षा ह्रीर्मूर्तिर्धर्मस्य पत्नय: । श्रद्धासूत शुभं मैत्री प्रसादमभयं दया ॥ ५० ॥ शान्ति: सुखं मुदं तुष्टि: स्मयं पुष्टिरसूयत । योगं क्रियोन्नतिर्दर्पमर्थं बुद्धिरसूयत ॥ ५१ ॥ मेधा स्मृतिं तितिक्षा तु क्षेमं ह्री: प्रश्रयं सुतम् । मूर्ति: सर्वगुणोत्पत्तिर्नरनारायणावृषी ॥ ५२ ॥
pitṛbhya ekāṁ yuktebhyo bhavāyaikāṁ bhava-cchide śraddhā maitrī dayā śāntis tuṣṭiḥ puṣṭiḥ kriyonnatiḥ
باقی دو بیٹیوں میں سے ایک پِتروں کے لوک (پِترلوک) کو دان میں دی گئی، جہاں وہ خوش دلی سے رہتی ہے؛ اور دوسری ‘بھَوَچِھد’ یعنی پاپ بندھن کاٹنے والے بھگوان شیو کو سونپی گئی۔ دھرم کو دی گئی دکش کی تیرہ بیٹیاں یہ ہیں: شردھا، میتری، دیا، شانتی، تُشٹی، پُشٹی، کریا، اُنّتی، بدھی، میدھا، تِتِکشا، ہری اور مورتی۔
FAQs
This verse presents Śraddhā as a divine personified virtue, indicating that faith is foundational to dharma and spiritual progress, worthy of association with revered cosmic beings.
Bhava-cchid means “the one who cuts down Bhava,” i.e., the Lord who can dissolve even Śiva’s cosmic function and grant ultimate liberation beyond all material modes.
Cultivate compassion in speech and action, and practice inner calm through sādhana; the Bhagavatam presents these as sacred virtues that elevate one’s life and relationships.