संपन्नाभावेऽव्यसनिनं कुमारं राजकन्यां गर्भिणीं देवीं वा पुरस् कृत्य महामात्रान् संनिपात्य ब्रूयात् अयं वो निक्षेपः पितरमस्यावेक्षध्वं सत्त्वाभिजनमात्मनश्च ध्वजमात्रोऽयं भवन्त एव स्वामिनः कथं वा क्रियतामिति ॥ कZ_०५.६.३४ ॥
saṃpannābhāve'vyasaninaṃ kumāraṃ rājakanyāṃ garbhiṇīṃ devīṃ vā puras kṛtya mahāmātrān saṃnipātya brūyāt ayaṃ vo nikṣepaḥ pitaram asyāvekṣadhvaṃ sattvābhijanam ātmanaś ca dhvajamātro'yaṃ bhavanta eva svāminaḥ kathaṃ vā kriyatām iti
جب کوئی پوری طرح اہل (حاکم) موجود نہ ہو تو وہ بے عیب/بے لت ولی عہد—یا شاہی بیٹی، یا حاملہ ملکہ—کو آگے رکھ کر بڑے افسروں کو جمع کرے اور کہے: “یہ تمہارا نِکشےپ (امانت) ہے؛ اس کے باپ (کے مفاد/روایت) کو ملحوظ رکھو اور اپنے کردار و حسب و نسب کو بھی۔ یہ تو محض عَلَم کی نشانی ہے؛ اصل مالک تو تم ہی ہو—جیسے کرنا ہو، فیصلہ کرو۔”
To signal that the symbolic sovereign provides legitimacy while operational control is exercised by the assembled senior officers, ensuring continuity without a power vacuum.
It frames the successor as an entrusted deposit, morally and politically binding officials to protect dynastic continuity rather than exploit the transition.