उपसंहारः, वैष्णवपुराण-प्रशंसा, फलश्रुति, परम्परा-प्रवहः (पाठ-श्रवण-फलम्)
यज्ञैर् यज्ञविदो यजन्ति सततं यज्ञेश्वरं कर्मिणो यं यं ब्रह्ममयं परापरपरं ध्यायन्ति च ज्ञानिनः यं संप्राप्य न जायते न म्रियते नो वर्धते हीयते नैवासन् न च सद् भवत्य् अति ततः किं वा हरेः श्रूयताम्
yajñair yajñavido yajanti satataṃ yajñeśvaraṃ karmiṇo yaṃ yaṃ brahmamayaṃ parāparaparaṃ dhyāyanti ca jñāninaḥ yaṃ saṃprāpya na jāyate na mriyate no vardhate hīyate naivāsan na ca sad bhavaty ati tataḥ kiṃ vā hareḥ śrūyatām
Ang mga bihasa sa yajña na gumagawa ng mga ritwal ay walang tigil na sumasamba sa Panginoon ng paghahandog sa pamamagitan ng mga sakripisyo; ang mga pantas ay nagmumuni sa Kanya bilang diwa ng Brahman, ang Kataas-taasang lampas sa mataas at mababa. Kapag naabot Siya, walang kapanganakan, walang kamatayan, walang pagdami, walang pagliit; Siya’y hindi lamang ‘di-umiiral’ ni ‘umiiral’—Siya’y higit pa roon. Kaya ano pa ang dapat marinig tungkol kay Hari?
Sage Parāśara (teaching Maitreya)
This verse identifies Vishnu as Yajñeśvara—the presiding Lord and inner reality of all sacrifice—showing that yajña ultimately culminates in worship of Hari, not merely in ritual outcomes.
Parāśara says that upon attaining Vishnu one is freed from the cycle of change—no birth, no death, no increase or decline—indicating moksha as union/attainment of the Supreme Reality.
Vishnu is presented as Para Brahman who transcends even the categories of ‘being’ and ‘non-being,’ while still being the object of both ritual worship (karma) and contemplative realization (jñāna).