Adhyaya 4

Verse 1

कंसस् ततौद्विग्नमनाः प्राह सर्वान् महासुरान् प्रलम्बकेशिप्रमुखान् आहूयासुरपुंगवान्

Pagkatapos, si Kaṃsa na nabagabag sa matinding pangamba ay ipinatawag ang mga pangunahing Asura, simula kina Pralamba at Keśin, at kinausap ang lahat ng makapangyarihang demonyo.

Verse 2

हे प्रलम्ब महाबाहो केशिन् धेनुक पूतने अरिष्टाद्यैस् तथा चान्यैः श्रूयतां वचनं मम

“O Pralamba na makapangyarihan ang bisig! O Keśin, Dhenuka, Pūtanā, Ariṣṭa at iba pa—pakinggan ninyong mabuti ang aking salita.”

Verse 3

मां हन्तुम् अमरैर् यत्नः कृतः किल दुरात्मभिः मद्वीर्यतापितैर् वीरा न त्व् एतान् गणयाम्य् अहम्

“Tila ang mga imortal na may masamang puso, na nasusunog sa init ng aking kapangyarihan, ay nagsikap na patayin ako. Ngunit, mga bayani, hindi ko sila itinuturing na anuman.”

Verse 4

किम् इन्द्रेणाल्पवीर्येण किं हरेणैकचारिणा हरिणा वापि किं साध्यं छिद्रेष्व् असुरघातिना

“Ano ang magagawa ni Indra na kakaunti ang lakas? Ano ang magagawa ni Hari kung siya’y kikilos nang mag-isa? At kahit si Hari, tagapagpuksa ng Asura, kung sa mga siwang at sandaling kahinaan lamang tatama, ano nga ba ang tunay na matatamo?”

Verse 5

किम् आदित्यैः सवसुभिर् अल्पवीर्यैः किम् अग्निभिः किं वान्यैर् अमरैः सर्वैर् मद्बाहुबलनिर्जितैः

“Ano ang kailangan ko sa mga Āditya at Vasu na mahina ang lakas? Ano ang kailangan ko kay Agni? At ano ang kailangan ko sa iba pang lahat ng imortal, gayong sila’y napasuko na ng lakas ng aking mga bisig?”

Verse 6

किं न दृष्टो ऽमरपतिर् मया संयुगम् एत्य सः पृष्ठेनैव वहन् बाणान् अपागच्छन् न वक्षसा

Bakit hindi ko nasilayan ang Panginoon ng mga walang-kamatayan nang siya’y dumating sa larangan? Umatras siya na pasan ang mga palaso sa likod, hindi nakaharap ang dibdib sa akin kundi nakatalikod.

Verse 7

मद्राष्ट्रे वारिता वृष्टिर् यदा शक्रेण किं तदा मद्बाणभिन्नैर् जलदैर् आपो मुक्ता यथेप्सिताः

Nang pigilan ni Śakra ang ulan sa lupain ng Madra, ano naman? Ang mga ulap na tinamaan ng aking mga palaso ay nagpakawala ng tubig ayon sa aking nais.

Verse 8

किम् उर्व्याम् अवनीपाला मद्बाहुबलभीरवः न सर्वे सन्नतिं याता जरासंधम् ऋते गुरुम्

Ano ito sa daigdig? Takot na takot ba ang mga hari sa lakas ng aking mga bisig kaya hindi sila lahat dumating upang yumukod—maliban kay Jarāsandha, ang kagalang-galang na nakatatanda?

Verse 9

अमरेषु ममावज्ञा जायते दैत्यपुंगवाः हास्यं मे जायते वीरास् तेषु यत्नपरेष्व् अपि

O pinakadakila sa mga Daitya, kapag nakikita ko ang mga diyos ay sumisiklab ang paghamak sa aking loob; at o mga mandirigma, kahit magpakaubos-sikap sila, natatawa ako sa kanilang pagpupunyagi.

Verse 10

तथापि खलु दुष्टानां तेषाम् अभ्यधिकं मया अपकाराय दैत्येन्द्रा यतनीयं दुरात्मनाम्

Gayunman, o mga panginoon ng Daitya, kailangan kong magsikap nang higit upang ibagsak ang mga masasamang may balakyot na loob; sapagkat ang pagpuksa sa kanila ang gawaing kailangan upang mapangalagaan ang dharma.

Verse 11

तद् ये तपस्विनः केचित् पृथिव्यां ये च यज्विनः कार्यो देवापकाराय तेषां सर्वात्मना वधः

Kaya nga, sinumang mga asetang nag-aayuno at sinumang nagsasagawa ng yajña sa lupa—kung ang layon nila ay saktan ang mga diyos at ibagsak ang kaayusan ng dharma—dapat silang lipulin nang ganap, walang ititira.

Verse 12

उत्पन्नश् चापि मृत्युर् मे भूतपूर्वश् च मे किल इत्य् एतद् बालिका प्राह देवकीगर्भसंभवा

“Ang aking kamatayan ay isinilang na—at tunay na ito’y umiiral na noon pa,” wika ng dalagitang isinilang sa sinapupunan ni Devakī, inihayag ang katotohanan ng tadhana.

Verse 13

तस्माद् बालेषु परमो यत्नः कार्यो महीतले यत्रोद्रिक्तं बलं बाले स हन्तव्यः प्रयत्नतः

Kaya nga, sa lupa ay dapat pairalin ang sukdulang pagbabantay sa mga bata; saanman lumitaw ang labis na lakas sa isang bata, siya’y dapat pigilan nang buong pagsisikap—kung kailangan, lipulin—upang hindi mabaligtad ang kaayusan ng daigdig.

Verse 14

इत्य् आज्ञाप्यासुरान् कंसः प्रविश्यात्मगृहं ततः मुमोच वसुदेवं च देवकीं च निरोधतः

Pagkasabi ng kanyang utos sa mga taong may asal-asura, pumasok si Kaṃsa sa sarili niyang tahanan; at pagkaraan ay pinalaya niya sina Vasudeva at Devakī mula sa pagkakabilanggo.

Verse 15

युवयोर् घातिता गर्भा वृथैवैते मयाधुना को ऽप्य् अन्य एव नाशाय बालो मम समुद्गतः

“Ang mga pagbubuntis ninyong dalawa na ipinapatay ko—ngayon ay napatay ko pala nang walang saysay; sapagkat upang ikapahamak ko, may ibang bata—na di ko nalalaman—na sumibol na ngayon.”

Verse 16

तद् अलं परितापेन नूनं तद् भाविनो हि ते अर्भका युवयोः को वा नायुषो ऽन्ते विहन्यते

Sapat na ang pagdadalamhati. Ang inyong mga anak ay tunay na itinakda nang gayon. Sa wakas ng itinakdang buhay, sino ba ang hindi babagsak?

Verse 17

इत्य् आश्वास्य विमुक्त्वा च कंसस् तौ परिशङ्कितः अन्तर्गृहं द्विजश्रेष्ठ प्रविवेश पुनः स्वकम्

Matapos silang aliwin nang gayon at palayain, si Kaṃsa—na may hinalang gumugulo sa loob—ay muling pumasok sa sariling silid-loob, O pinakadakila sa mga dalawang-beses-isinilang.