Adhyaya 3

Verse 1

एवं संस्तूयमाना सा देवैर् देवम् अधारयत् गर्भेण पुण्डरीकाक्षं जगतां त्राणकारणम्

Sa gayong pagpupuri ng mga diyos, dinala niya sa sinapupunan ang Panginoong may matang-loto—si Pundarīkākṣa—na siyang sanhi ng pagliligtas at pag-iingat sa mga daigdig.

Verse 2

ततो ऽखिलजगत्पद्मबोधायाच्युतभानुना देवकीपूर्वसंध्यायाम् आविर्भूतं महात्मना

Pagkaraan, upang magising ang lotus ng buong sansinukob, si Achyuta—ang di-nabibigong Araw—ang dakilang Panginoon ay nagpakita sa sandaling tulad ng bukang-liwayway sa loob ni Devakī.

Verse 3

तज्जन्मदिनम् अत्यर्थम् आह्लाद्य् अमलदिङ्मुखम् बभूव सर्वलोकस्य कौमुदी शशिनो यथा

Ang araw ng Kanyang kapanganakan ay naging lubhang mapagpala at masaya; luminis at nagningning ang mga abot-tanaw. Para sa lahat ng daigdig, ito’y parang malamig at puting liwanag ng buwan na kumakalat sa lahat ng dako.

Verse 4

सन्तः संतोषम् अधिकं प्रशमं चण्डमारुताः प्रसादं निम्नगा याता जायमाने जनार्दने

Nang isinisilang si Janārdana, lalo pang sumidhi ang kagalakan at katahimikan ng mga banal; humupa ang mararahas na hangin, at ang mga ilog ay umagos nang malinaw at payapa.

Verse 5

सिन्धवो निजशब्देन वाद्यं चक्रुर् मनोहरम् जगुर् गन्धर्वपतयो ननृतुश् चाप्सरोगणाः

Ang mga ilog na Sindhu, sa kanilang likás na alingawngaw, ay lumikha ng kaakit-akit na musika; umawit ang mga pinuno ng Gandharva, at sumayaw ang mga pangkat ng Apsara—ipinagdiriwang ang banal na kaayusan na nagmumula sa Kataas-taasang Vishnu na nahayag bilang Krishna.

Verse 6

ससृजुः पुष्पवर्षाणि देवा भुव्य् अन्तरिक्षगाः जज्वलुश् चाग्नयः शान्ता जायमाने जनार्दने

Nang isilang si Janārdana, ang mga diyos na gumagalaw sa langit at sa gitnang daigdig ay nagpaulan ng mga bulaklak sa lupa; at maging ang apoy na likás na mabagsik ay nagningas sa payapa at mapalad na liwanag—na wari’y ang sangnilikha mismo’y nagdiriwang sa pagbaba ng Kataas-taasan.

Verse 7

मध्यरात्रे ऽखिलाधारे जायमाने जनार्दने मन्दं जगर्जुर् जलदाः पुष्पवृष्टिमुचो द्विज

O pinakamainam na brahmana, sa hatinggabi, nang isilang si Janārdana na siyang sandigan ng lahat, ang mga ulap na nagbubuhos ng ulan ng bulaklak ay marahang dumagundong—na wari’y ang sansinukob ay nagbibigay-pugay sa Kataas-taasan.

Verse 8

फुल्लेन्दीवरपत्राभं चतुर्बाहुम् उदीक्ष्य तम् श्रीवत्सवक्षसं जातं तुष्टावानकदुन्दुभिः

Nang mamasdan Siya—nagniningning na parang talulot ng ganap na namukadkad na asul na lotus, may apat na bisig, at may tanda ng Śrīvatsa sa dibdib—si Ānakadundubhi (Vasudeva), punô ng galak, ay nag-alay ng papuri.

Verse 9

अभिष्टूय च तं वाग्भिः प्रसन्नाभिर् महामतिः विज्ञापयाम् आस तदा कंसाद् भीतो द्विजोत्तम

Matapos purihin Siya sa magiliw at kaaya-ayang mga salita, ang dakilang-isip na iyon ay saka nagsumamo—O pinakamainam sa mga dalawang-beses-na-ipinanganak—na udyok ng takot kay Kaṁsa.

Verse 10

ज्ञातो ऽसि देवदेवेश शङ्खचक्रगदाधरम् दिव्यं रूपम् इदं देव प्रसादेनोपसंहर

O Panginoon ng mga diyos, nakilala na kita—tagapagdala ng kabibe, diskos, at pamalo. O Deva, sa Iyong biyaya, bawiin mong muli ang banal na anyong ito.

Verse 11

अद्यैव देव कंसो ऽयं कुरुते मम यातनाम् अवतीर्णम् इति ज्ञात्वा त्वम् अस्मिन् मम मन्दिरे

O Deva, ngayong araw din ay pahihirapan ako ni Kamsa kapag nalaman niyang Ikaw ay nagkatawang-tao at narito sa aking banal na tahanan.

Verse 12

यो ऽनन्तरूपो ऽखिलविश्वरूपो गर्भे ऽपि लोकान् वपुषा बिभर्ति प्रसीदताम् एष स देवदेवः स्वमाययाविष्कृतबालरूपः

Nawa’y pagpalain Siya—ang Diyos ng mga diyos: ang may walang-hanggang anyo, na ang Kanyang anyo ay ang buong sansinukob; na kahit nasa sinapupunan ay pinanghahawakan ang mga daigdig sa Kanyang katawan; at sa sarili Niyang māyā ay nagpakitang-anyo bilang sanggol.

Verse 13

उपसंहर सर्वात्मन् रूपम् एतच् चतुर्भुजम् जानातु मावतारं ते कंसो ऽयं दितिजात्मजः

O Kaluluwa ng lahat, bawiin mo ang anyong ito na may apat na bisig; huwag hayaang malaman ni Kamsa, ang supling ng lahing Daitya, ang Iyong paglusong bilang avatāra.

Verse 14

स्तुतो ऽहं यत् त्वया पूर्वं पुत्रार्थिन्या तद् अद्य ते सफलं देवि संजातं जातो ऽहं यत् तवोदरात्

“O Diyosa, noon ay pinuri mo Ako dahil sa pagnanais ng isang anak; ngayon ang papuring iyon ay nagbunga para sa iyo—sapagkat Ako’y isinilang mula sa iyong sinapupunan.”

Verse 15

इत्य् उक्त्वा भगवांस् तूष्णीं बभूव मुनिसत्तम वसुदेवो ऽपि तं रात्राव् आदाय प्रययौ बहिः

Pagkasabi nito, nanahimik ang Bhagavān, o pinakadakilang pantas. At si Vasudeva, karga Siya sa gabi, ay lumabas at naglakbay palabas.

Verse 16

मोहिताश् चाभवंस् तत्र रक्षिणो योगनिद्रया मथुराद्वारपालाश् च व्रजत्य् आनकदुन्दुभौ

Doon, ang mga bantay ay nalinlang ng Yoga-Nidrā. At nang umalis si Ānakadundubhi (Vasudeva) patungong Vraja, pati ang mga tagapagbantay ng tarangkahan ng Mathurā ay nahulog sa mahiwagang pagkakatulog.

Verse 17

वर्षतां जलदानां च तोयम् अत्युल्बणं निशि संच्छाद्यानुययौ शेषः फणैर् आनकदुन्दुभिम्

Habang bumubuhos ang ulan sa buong gabi at lumalakas ang baha, sumunod si Śeṣa kay Ānakadundubhi (Vasudeva), tinatakpan siya ng kanlungan ng maraming talukbong ng kanyang mga ulo.

Verse 18

यमुनां चातिगम्भीरां नानावर्तशताकुलाम् वसुदेवो वहन् विष्णुं जानुमात्रवहां ययौ

Buhat ang mismong Viṣṇu, pumasok si Vasudeva sa Yamunā na napakalalim at magulo sa daan-daang ikot ng agos; ngunit ang ilog ay naging hanggang tuhod lamang para sa kanya, kaya siya’y nakatawid.

Verse 19

कंसस्य करम् आदाय तत्रैवाभ्यागतांस् तटे नन्दादीन् गोपवृद्धांश् च यमुनायां ददर्श सः

Hawak ang kamay ni Kaṁsa, nakita niya roon sa pampang sina Nanda at ang iba pang matatandang pastol ng baka na dumating na, nagtitipon sa gilid ng Yamunā.

Verse 20

तस्मिन् काले यशोदापि मोहिता योगनिद्रया ताम् एव कन्यां मैत्रेय प्रसूता मोहिते जने

Sa mismong sandaling iyon, si Yaśodā man ay nabalot ng Yoga-nidrā ng Panginoon; O Maitreya, habang ang lahat ay nalilinlang, isinilang niya ang mismong sanggol na babae.

Verse 21

वसुदेवो ऽपि विन्यस्य बालम् आदाय दारिकाम् यशोदाशयने तूर्णम् आजगामामितद्युतिः

Si Vasudeva rin, matapos maingat na ihiga ang banal na sanggol, ay binuhat ang sanggol na babae; at ang lalaking may di-masukat na ningning ay nagmadaling tumungo sa silid-higaan ni Yaśodā.

Verse 22

ददृशे च प्रबुद्धा सा यशोदा जातम् आत्मजम् नीलोत्पलदलश्यामं ततो ऽत्यर्थं मुदं ययौ

Pagkagising ni Yaśodā, nakita niya ang kanyang bagong silang na anak—maitim na gaya ng talulot ng asul na lotus; sa pagtanaw na iyon, umapaw ang kanyang puso sa labis na galak.

Verse 23

आदाय वसुदेवो ऽपि दारिकां निजमन्दिरे देवकीशयने न्यस्य यथापूर्वम् अतिष्ठत

Dinala rin ni Vasudeva ang sanggol na babae pabalik sa kanyang tahanan; inihiga niya ito sa higaan ni Devakī at tumayo roon na gaya ng dati.

Verse 24

ततो बालध्वनिं श्रुत्वा रक्षिणः सहसोत्थिताः कंसायावेदयाम् आसुर् देवकीप्रसवं द्विज

Pagkaraan, nang marinig ang iyak ng bagong silang, ang mga bantay ay biglang tumindig at iniulat kay Kaṃsa—O dalawang-ulit na isinilang—na si Devakī ay nanganak na.

Verse 25

कंसस् तूर्णम् उपेत्यैनां ततो जग्राह बालिकाम् मुञ्च मुञ्चेति देवक्या सन्नकण्ठ्या निवारितः

Sumugod si Kamsa at agad sinunggaban ang sanggol na babae; ngunit si Devaki, nanginginig at nabubulunan ang tinig, paulit-ulit na nakiusap, “Pakawalan mo siya, pakawalan mo siya!”, at sinikap siyang pigilan.

Verse 26

चिक्षेप च शिलापृष्ठे सा क्षिप्ता वियति स्थितिम् अवाप रूपं च महत् सायुधाष्टमहाभुजम्

Inihagis niya siya sa ibabaw ng bato; ngunit nang maihagis, siya’y umangat at nanatiling nakalutang sa himpapawid, nag-anyong napakalaki at kakila-kilabot—may sandata at may walong makapangyarihang bisig.

Verse 27

प्रजहास तथैवोच्चैः कंसं च रुषिताब्रवीत् किं मया क्षिप्तया कंस जातो यस् त्वां वधिष्यति

Tumawa siya nang malakas, saka galit na nagsalita kay Kamsa: “O Kamsa! Ano ang napala mo sa paghahagis sa akin? Sa akin ba isinilang ang papatay sa iyo?”

Verse 28

सर्वस्वभूतो देवानाम् आसीन् मृत्युः पुरा स ते तद् एतत् संप्रधार्याशु क्रियतां हितम् आत्मनः

Noong unang panahon, ang Kamatayan—na wari’y naging lahat-lahat ng mga deva—ay minsang tumindig sa harap mo. Kaya pagbulay-bulayan mo ito agad, at daliin ang paggawa ng tunay na makabubuti sa iyong sarili.

Verse 29

इत्य् उक्त्वा प्रययौ देवी दिव्यस्रग्गन्धभूषणा पश्यतो भोजराजस्य स्तुता सिद्धैर् विहायसा

Pagkasabi nito, ang Diyosa—na pinalamutian ng makalangit na mga kuwintas ng bulaklak, bango, at hiyas—ay lumisan; habang nakatingin ang haring Bhoja, pinuri siya ng mga Siddha habang siya’y dumaraan sa himpapawid.