रुद्रसर्गः (नीललोहितः), अष्टनाम-स्थान-परिवारः, श्री-नारायणयोः अभेदव्याप्तिः
विष्णुः पितृगणः पद्मा स्वधा शाश्वतपुष्टिदा द्यौः श्रीः सर्वात्मको विष्णुर् अवकाशो ऽतिविस्तरः
viṣṇuḥ pitṛgaṇaḥ padmā svadhā śāśvatapuṣṭidā dyauḥ śrīḥ sarvātmako viṣṇur avakāśo 'tivistaraḥ
Si Viṣṇu ang kapulungan ng mga Pitṛ (ninuno); si Viṣṇu ang lotus; si Viṣṇu ang Svadhā, ang banal na handog para sa mga ninuno. Siya ang nagbibigay ng di-nauubos na sustansiya; Siya ang lawak ng langit; Siya si Śrī. Si Viṣṇu ang Sariling-Diwa ng lahat; si Viṣṇu ang mismong kalawakan—malawak, walang hangganan, di masukat.
Sage Parāśara (teaching Maitreya)
This verse identifies Svadhā—the ancestral oblation—with Vishnu Himself, teaching that even Pitṛ-yajña and ancestral sustenance ultimately rest on the Supreme Lord’s presence.
By listing cosmic and ritual principles (Pitṛs, lotus, heaven, space) as Vishnu, Parāśara presents Vishnu as the inner reality pervading every function and form, not merely as a separate deity.
It emphasizes Vishnu’s omnipresence and sovereignty: He is the accommodating ground of all existence, the boundless expanse in which worlds and beings arise, endure, and are sustained.