Nara-Narayana’s Tapas, Indra’s Temptation, and the Burning of Kama: The Origin of Ananga and the Shiva-Linga Episode
नीलेन्दीवरनेत्रा च ब्रह्मन् बिल्वफलस्तनी प्रफुल्लकुन्ददशना मञ्जरीकरशोभिता
nīlendīvaranetrā ca brahman bilvaphalastanī praphullakundadaśanā mañjarīkaraśobhitā
O Brahmana, ang kaniyang mga mata ay tulad ng bughaw na lotus; ang kaniyang mga dibdib ay tulad ng bunga ng bilva. Ang kaniyang mga ngipin ay tulad ng ganap na namukadkad na kunda, at ang kaniyang mga kamay ay pinalamutian ng mga kumpol ng bulaklak (mañjarī).
{ "primaryRasa": "shringara", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
By presenting divinity through auspicious, life-giving symbols (lotus, bilva, kunda), the text encourages sāttvika imagination—training the mind to dwell on purity, generosity, and auspiciousness.
Not a direct pañcalakṣaṇa unit; it functions as devotional-ornamental description supporting a larger māhātmya narrative, typical of Purāṇic didactic style.
Bilva is strongly linked with ritual auspiciousness (notably in Śaiva worship elsewhere), lotus with purity, and kunda with whiteness/clarity—together signaling a form that integrates beauty with sanctity.