Maitreya
Ang Maitreya Upanishad ay isang sannyasa Upanishad na inuugnay sa Yajurveda, na nagbibigay-diin sa paglayo sa pagnanasa (vairagya), pagpipigil ng isip at pandama, at kaalamang-Atman bilang daan tungo sa moksha. Madalas nitong ituring na pangalawa ang panlabas na ritwal, samantalang ang brahma-vidya ang pangunahing saligan ng paglaya. Ang sannyasa rito ay hindi lamang panlabas na tanda o katayuang panlipunan, kundi panloob na pagbabagong-anyo: pagbitaw sa “ako” at “akin,” pagluwag ng pag-aangking “ako ang gumagawa,” at pananatili bilang kamalayang-saksi. Ang pagkilala na ang Atman ay hindi ipinanganganak, hindi namamatay, hindi nakakabit, at sariling-liwanag ang sentro ng pagputol sa pagkagapos. Binibigyang-diin din ang etika at pagsasanay—ahimsa, katotohanan, kasimplehan, pagkakapantay ng loob, pagpipigil ng pandama, at pagninilay—bilang suporta sa buhay ng pagtalikod sa mundo sa balangkas ng di-dalawang Vedanta.
Start ReadingKey Teachings
- Saṃnyāsa as an inner renunciation: abandonment of ego
possessiveness
and doership rather than mere external change
- Primacy of Brahma-vidyā (Self-knowledge) over ritual action; karma as preparatory
jñāna as liberating
- Ātman–Brahman non-difference: the Self is self-luminous
unattached
and beyond birth and death
- Avidyā as the root of bondage; viveka (discrimination) and vairāgya (dispassion) as core disciplines
- Mind-control and sense-restraint as supports for contemplation; equanimity amid pleasure and pain
- Ethical foundations of the renouncer: ahiṃsā
satya
simplicity
fearlessness
and compassion
- Meditation on the witness-consciousness (sākṣin) leading to jīvanmukti (freedom while living)
Adhyayas
This Upanishad is organized into 4 adhyayas.
Adhyaya: Adhyāya 2
Sa bahaging ito, inilalarawan ng Upanishad ang katawan bilang nakagapos sa mga sangkap, isang “malaking sakit,” pansamantalang tahanan ng kasalanan, at larangan ng walang tigil na pagbabago. Kaya sinasabi na matapos itong mahawakan, ang “pagligo” ay iniuutos—hindi lang para sa panlabas na linis kundi bilang tanda ng panloob na paglilinis at pag-usbong ng paglayo sa pagkapit. Tinatawag ang katawan na “lungsod na may siyam na pintuan,” na likas at ayon sa panahon ay patuloy na naglalabas ng dumi; mabaho at marumi kaya ang pagdikit dito ay itinuturing na nangangailangan ng paglilinis. Sa huli, iniuugnay ang katawan sa sūtaka, ang ritwal na karumihan na may kinalaman sa kapanganakan at kamatayan: isinisilang ito kasama ng sūtaka ng ina at, dahil ito’y nasisira, tila bunga rin ng karumihan ng kamatayan. Layunin nitong ituro na huwag kilalanin ang sarili bilang katawan, kundi manahan sa dalisay na Ātman na hindi naaapektuhan ng pagsilang at pagpanaw.
Adhyaya 1
Sa unang adhyaya, ibinigay ni Haring Bṛhadratha ang kaharian sa panganay na anak, nakita ang di-pananatili ng katawan at mundo, at umalis patungong gubat na may vairāgya. Nagsagawa siya ng mahigpit na tapas, nakataas ang mga bisig at nakatuon ang tingin sa Araw bilang sagisag ng laganap na liwanag; sa kaganapan ng kanyang pagsasanay, lumapit ang pantas na si Śākāyanya. Pinagnilayan ng hari ang kawalang-tatag ng saṃsāra—pagguho ng bundok, pagkatuyo ng dagat, pagyanig ng bituing hilaga—upang ipakita na kahit ang tila matibay ay nagbabago. Itinanong niya: sa ganitong daigdig, paano makapagbibigay ng pangmatagalang kasiyahan ang mga pagnanasa at aliw ng pandama? Para sa kanya, ang bhoga ay paulit-ulit na nagbubunga ng uhaw at pagod. Pagkatapos, sinuri niya ang katawan nang walang pag-iwas: nagmula sa pakikipagtalik, nakagapos sa balat, buto at laman, at puno ng dumi at iba’t ibang doṣa. Hindi ito simpleng pagkasuklam kundi viveka: ang pagkakapit sa katawan ang ugat ng takot at dalamhati. Kaya humiling siya ng kaalaman tungkol sa Ātman. Pinuri ni Śākāyanya ang kahinugan ng hari at binuksan ang pintuan ng brahma-vidyā sa tanong na “Aling Ātman ang dapat ituro?” Itinatag ng kabanatang ito ang mga paghahanda sa kaalaman-sa-sarili: paghiwalay ng totoo at di-totoo, pagbitaw, tapas, at paglapit sa guro upang makilala ang di-nagbabago.
Adhyaya 2
Sa ikalawang adhyaya, pumunta si Maitreya sa Kailasa at humiling kay Mahadeva ng lihim ng pinakamataas na katotohanan. Itinuro ni Shiva na tumingin sa loob: ang katawan ay isang templo, at ang jiva sa loob nito ay sa diwa’y si Shiva rin; kaya talikuran ang “kuwintas” ng kamangmangan at sumamba sa kamalayan ng “so’ham” (Ako ay Siya). Ang tunay na kaalaman ay ang pagtanaw ng di-pagkakaiba (hindi-dalawa), ang tunay na pagninilay ay isip na walang bagay na kinakapitan, ang “pagligo” ay pag-alis ng dumi ng isip, at ang “kalinisan” ay pagpipigil ng mga pandama. Mamuhay nang payak, tanggapin ang limos bilang “nektar ng Brahman,” ingatan ang katawan bilang sandigan lamang ng pagsasanay, at manahan sa pag-iisa na walang dualidad. Sa pagninilay sa katawan bilang ipinapanganak at namamatay, di-malisay, at sisidlan ng ligaya at sakit, lilitaw ang paglayo (vairagya); kapag nawala ang pagkakakilanlan sa katawan, mananatili ang isa sa dalisay na Sarili at makakamit ang kalayaan.
Adhyaya 3
Ang ikatlong kabanata ay isang tuluy-tuloy na pahayag ng tuwirang pagkakakilala sa Sarili. Ang “aham asmi” dito ay hindi pagmamataas ng ego, kundi tinig mula sa pananaw ng Ātman bilang Brahman: “Ako ang Brahman, ako ang pinagmulan, ako’y nasa lahat ng daigdig.” Sa ganitong pagtanaw, gumuho ang makitid na ‘ako’ at tumitibay ang katiyakan ng di-dalawa. Inilalarawan ang pagkakabatid sa pamamagitan ng sunod-sunod na palatandaan: ang Sarili ay ganap (siddha), dalisay (śuddha), pinakamataas (parama), walang hanggan (nitya), walang dungis (vimala), mismong kamalayan (caitanya), at pantay sa lahat (sama). Ang mga salitang gaya ng “Soma” ay sagisag ng kapunuan, liwanag, at ‘nektar’ ng kabuuan. Pagkatapos, itinatanggi ang lahat ng ugat ng pagkaalipin: lampas sa puri at paghamak, lampas sa mga guṇa, lampas sa mga pares ng salungatan (dvandva), at lampas pa sa pagkapit sa dualidad/di-dualidad bilang konseptong posisyon. Ang mokṣa ay hindi pangyayaring nagaganap sa oras, kundi pagkilala sa katotohanang laging malaya. Kaya ang kabanatang ito ay litanya para sa nididhyāsana: pag-uulit na sumusunog sa superimposition (adhyāsa) at nagtatatag ng kalagayang walang dalamhati. Kapag nakita ang Sarili bilang iisang realidad na sumasaklaw sa lahat, di-nagbabago, at kaisa ng nirguṇa Śiva, kusang humuhupa ang takot at pagdurusa.
Verses of the Maitreya
31 verses with Sanskrit text, transliteration, and translation.
Verse 0
तृतीयोऽध्यायः
Ikatlong Kabanata.
Textual division (adhyāya-pariccheda)Verse 1
अहमस्मि परश्चास्मि ब्रह्मास्मि प्रभवोऽस्म्यहम् । सर्वलोकगुरुश्चास्मि सर्वलोकेऽस्मि सोऽस्म्यहम् ॥१॥
Ako nga ay Ako; at Ako ang Kataas-taasan. Ako ang Brahman; Ako ang pinagmumulan ng lahat. Ako rin ang Guro ng lahat ng daigdig; Ako’y nasa lahat ng daigdig. Ako ang Yaon; Ako ang Ako.
Atman–Brahman identity; non-duality (Advaita)Verse 2
अहमेवास्मि सिद्धोऽस्मि शुद्धोऽस्मि परमोऽस्म्यहम् । अहमस्मि सोमोऽस्मि नित्योऽस्मि विमलोऽस्म्यहम् ॥२॥
Ako lamang ang Siya. Ako ang ganap na natamo (siddha). Ako ang dalisay. Ako ang Kataas-taasan. Ako ay Ako; Ako ang Soma. Ako ang walang hanggan. Ako ang walang dungis.
Nitya-śuddha-buddha-mukta nature of Ātman; self-luminosity and purity beyond guṇasVerse 3
विज्ञानोऽस्मि विशेषोऽस्मि सोमोऽस्मि सकलोऽस्म्यहम् । शुभोऽस्मि शोकहीनोऽस्मि चैतन्योऽस्मि समोऽस्म्यहम् ॥३॥
Ako ang kamalayang-kaalaman (vijñāna). Ako ang natatangi (viśeṣa). Ako ang Soma. Ako ang buo at ganap. Ako ang mapalad at mapagpala. Ako’y walang dalamhati. Ako ang dalisay na kamalayan (caitanya). Ako ang pantay, walang kinikilingan.
Cit (consciousness) as Ātman; ānanda and śānti beyond śoka; equanimity (samatva)Verse 4
मानावमानहीनोऽस्मि निर्गुणोऽस्मि शिवोऽस्म्यहम् । द्वैताद्वैतविहीनोऽस्मि द्वन्द्वहीनोऽस्मि सोऽस्म्यहम् ॥४॥
Wala akong dangal at kahihiyan; wala akong mga katangian; ako si Śiva. Lampas ako sa dalawahan at di‑dalawahan; malaya ako sa mga salungatan; Ako Yaon.
Ātman–Brahman identity; nirguṇatva; dvandvātīta (transcendence of opposites)Verse 5
भावाभावविहीनोऽस्मि भासाहीनोऽस्मि भास्म्यहम् । शून्याशून्यप्रभावोऽस्मि शोभनाशोभनोऽस्म्यहम् ॥५॥
Lampas ako sa pag‑iral at di‑pag‑iral; wala akong liwanag na ginagawang bagay, ngunit ako’y nagliliwanag. Ako ang saligan‑lakas ng walang‑laman at di‑walang‑laman; ako ang maganda at di‑maganda.
Self-luminosity of consciousness (svayaṃ-prakāśatva); transcendence of sat/asat predicates; non-dual ground of phenomenaVerse 6
तुल्यातुल्यविहीनोऽस्मि नित्यः शुद्धः सदाशिवः । सर्वासर्वविहीनोऽस्मि सात्त्विकोऽस्मि सदास्म्यहम् ॥६॥
Ako’y lampas sa pagkakapantay at di-pagkakapantay; Ako’y walang hanggan, dalisay, Sadāśiva—ang laging mapalad. Ako’y lampas sa “lahat” at “hindi-lahat”; Ako’y sāttvika; Ako’y laging Ako.
Nitya-śuddha-buddha-mukta nature of Ātman; transcendence of relational predicates; sattva as purity/clarity (not guṇa-bound identity)Verse 7
एकसङ्ख्याविहीनोऽस्मि द्विसङ्ख्यावाहनं न च । सदसद्भेदहीनोऽस्मि सङ्कल्परहितोऽस्म्यहम् ॥७॥
Ako’y lampas sa kategoryang “isa”; ni hindi rin sasakyan ng kategoryang “dalawa”. Ako’y malaya sa pagkakaiba ng pag-iral at di-pag-iral; Ako’y walang saṅkalpa, walang pagnanais na humuhubog.
Brahman/Ātman beyond number, duality, and conceptual construction (nirvikalpa; advaita)Verse 8
नानात्मभेदहीनोऽस्मि ह्यखण्डानन्दविग्रहः । नाहमस्मि न चान्योऽस्मि देहादिरहितोऽस्म्यहम् ॥८॥
Ako’y tunay na malaya sa pagkakaiba-iba ng maraming sarili; Ako ang kalikasan ng di-nahahating kaligayahan. Hindi ako ang “ako” na pangkaranasan, ni ako’y ibang nilalang; Ako’y walang katawan at lahat ng kaugnay nito.
Akhaṇḍānanda (undivided bliss) and non-difference of Ātman; dehātīta (beyond body)Verse 9
आश्रयाश्रयहीनोऽस्मि आधाररहितोऽस्म्यहम् । बन्धमोक्षादिहीनोऽस्मि शुद्धब्रह्मास्मि सोऽस्म्यहम् ॥९॥
Ako’y walang sinasandigan at walang sinasandalan; wala akong saligan. Lampas ako sa pagkagapos at paglaya at sa lahat ng pagtatambal. Ako ang dalisay na Brahman; ako yaon—Ako Siya.
Asaṅgatva (non-relation), śuddha-brahman, transcendence of bondage/liberation as conceptual categoriesVerse 10
चित्तादिसर्वहीनोऽस्मि परमोऽस्मि परात्परः । सदा विचाररूपोऽस्मि निर्विचारोऽस्मि सोऽस्म्यहम् ॥१०॥
Ako’y walang anumang nagsisimula sa isip (citta) at iba pa; ako ang Kataas-taasan, lampas pa sa lampas. Lagi akong may likas na pagninilay at paghiwatig (vicāra); ngunit ako rin ay walang pag-uusisa; Ako yaon—Ako.
Ātman–Brahman identity; nirvikalpa (thought-free) realization; transcendence of antaḥkaraṇaVerse 11
अकारोकाररूपोऽस्मि मकारोऽस्मि सनातनः । धातृध्यानविहीनोऽस्मि ध्येयहीनोऽस्मि सोऽस्म्यहम् ॥११॥
Ako ang anyo ng ‘A’ at ‘U’; ako ang ‘M’, ang walang hanggan. Wala akong pagninilay sa Tagapaglikha/Tagapagpanatili (dhātṛ); wala rin akong pinagninilayan; Ako yaon—Ako.
Oṃ as Brahman; non-dual awareness beyond meditator–meditated dualityVerse 12
सर्वपूर्णस्वरूपोऽस्मि सच्चिदानन्दलक्षणः । सर्वतीर्थस्वरूपोऽस्मि परमात्मास्म्यहं शिवः ॥१२॥
Ako ang likas na ganap na kapuspusan, may tanda ng Sat–Cit–Ānanda (Pag-iral–Kamalayan–Kaligayahan). Ako ang likas ng lahat ng tīrtha, mga banal na tawiran. Ako ang Kataas-taasang Sarili; Ako si Śiva.
Brahman as sat-cit-ānanda; pūrṇatva (plenitude); Śiva as auspicious non-dual SelfVerse 13
लक्ष्यालक्ष्यविहीनोऽस्मि लयहीनरसोऽस्म्यहम् । मातृमानविहीनोऽस्मि मेयहीनः शिवोऽस्म्यहम् ॥१३॥
Ako’y lampas sa tinutumbok at sa di-tinutumbok; Ako ang katas (rasa) na walang pagkalusaw (laya). Wala sa Akin ang tagasukat/tagakilala; Ako si Śiva, na walang nasusukat (meya).
Non-duality (Advaita): transcendence of pramātṛ–prameya (knower–known) and nirvikalpa nature of Ātman/BrahmanVerse 14
न जगत्सर्वद्रष्टास्मि नेत्रादिरहितोऽस्म्यहम् । प्रवृद्धोऽस्मि प्रबुद्धोऽस्मि प्रसन्नोऽस्मि परोऽस्म्यहम् ॥१४॥
Hindi Ako ang tagamasid ng buong daigdig; Ako’y walang mata at iba pang pandama. Ako’y ganap; Ako’y gising sa Kamalayan; Ako’y payapa; Ako ang Kataas-taasan.
Ātman as nirindriya (beyond senses), sākṣin (witness) and para (supreme) consciousnessVerse 15
सर्वेन्द्रियविहीनोऽस्मि सर्वकर्मकृदप्यहम् । सर्ववेदान्ततृप्तोऽस्मि सर्वदा सुलभोऽस्म्यहम् ॥१५॥
Wala sa Akin ang lahat ng pandama, gayunma’y Ako ang gumaganap ng lahat ng gawa. Ako’y nasisiyahan sa kabuuan ng Vedānta; Ako’y laging madaling marating.
Ātman/Brahman as akartā (non-agent) yet basis of all action; mokṣa as immediate and ever-available; Vedānta as culminating knowledgeVerse 16
मुदितामुदिताख्योऽस्मि सर्वमौनफलोऽस्म्यहम् । नित्यचिन्मात्ररूपोऽस्मि सदा सच्चिन्मयोऽस्म्यहम् ॥१६॥
Ako’y tinatawag na “muditāmudita” — laging nagagalak; ako ang bunga ng ganap na katahimikan. Ako ang anyo ng walang-hanggang dalisay na kamalayan; ako’y laging binubuo ng Pag-iral at Kamalayan.
Ātman/Brahman as sat-cit (pure being-consciousness) and the fruition of mauna (inner silence)Verse 17
यत्किञ्चिदपि हीनोऽस्मि स्वल्पमप्यति नास्म्यहम् । हृदयग्रन्थिहीनोऽस्मि हृदयाम्भोजमध्यगः ॥१७॥
Wala akong anumang kakulangan; ni wala rin akong labis, kahit bahagya. Malaya ako sa buhol ng puso; nananahan ako sa gitna ng lotus ng puso.
Mokṣa as freedom from hṛdaya-granthi (knot of ignorance/ego) and inner abidance of the SelfVerse 18
षड्विकारविहीनोऽस्मि षट्कोषरहितोऽस्म्यहम् । अरिषड्वर्गमुक्तोऽस्मि अन्तरादन्तरोऽस्म्यहम् ॥१८॥
Ako’y walang anim na pagbabago; ako’y lampas sa anim na balabal (kosa). Ako’y pinalaya mula sa anim na kaaway sa loob; ako ang Pinakaloob, higit pang loób kaysa sa loób.
Neti-neti negation of upādhis; Ātman as the innermost witness beyond vikāras, kośas, and inner enemiesVerse 19
देशकालविमुक्तोऽस्मि दिगम्बरसुखोऽस्म्यहम् । नास्ति नास्ति विमुक्तोऽस्मि नकारहितोऽस्म्यहम् ॥१९॥
Ako’y malaya sa lugar at panahon; ako ang kaligayahan ng Sariling walang hanggan, na parang kalangitang nakabalot sa lahat ng dako. Sa akin ay wala ang “mayroon” at wala rin ang “wala”; ako’y pinalaya; ako’y walang “na” — walang pagtanggi at hangganan.
Mokṣa; Ātman as beyond deśa-kāla (space-time) and all limiting predicatesVerse 20
अखण्डाकाशरूपोऽस्मि ह्यखण्डाकारमस्म्यहम् । प्रपञ्चमुक्तचित्तोऽस्मि प्रपञ्चरहितोऽस्म्यहम् ॥२०॥
Ako’y may likas na anyong kalawakan na di nahahati; tunay, ako’y anyong buo at di napuputol. Ang aking isip ay pinalaya mula sa sari-saring penomeno; ako’y walang daigdig ng penomeno.
Brahman/Ātman as akhaṇḍa (indivisible) and prapañca-śūnya (free of phenomenal projection)Verse 21
सर्वप्रकाशरूपोऽस्मि चिन्मात्रज्योतिरस्म्यहम् । कालत्रयविमुक्तोऽस्मि कामादिरहितोऽस्म्यहम् ॥२१॥
Ako’y likas na liwanag na nagpapaliwanag sa lahat; ako ang ningning na tanging Kamalayan. Ako’y malaya sa tatlong panahon; ako’y walang pagnanasa at iba pang katulad nito.
Ātman/Brahman as self-luminous consciousness (svayaṃ-prakāśa), beyond time, free from kāma (desire)Verse 22
कायिकादिविमुक्तोऽस्मि निर्गुणः केवलोऽस्म्यहम् । मुक्तिहीनोऽस्मि मुक्तोऽस्मि मोक्षहीनोऽस्म्यहं सदा ॥२२॥
Ako’y napalaya mula sa katawan at lahat ng kalakip; Ako’y walang katangian (nirguṇa), Ako lamang ang Siya. Ako’y lampas sa paniwalang “paglaya”; Ako’y malaya; Ako’y laging lampas maging sa konsepto ng mokṣa.
Ātman/Brahman as nirguṇa and kevala; transcendence of mokṣa as a conceptual category (Advaita)Verse 23
सत्यासत्यादिहीनोऽस्मि सन्मात्रान्नास्म्यहं सदा । गन्तव्यदेशहीनोऽस्मि गमनादिविवर्जितः ॥२३॥
Ako’y lampas sa totoo at di-totoo at sa lahat ng pagkaparis; Ako’y laging walang iba kundi ang dalisay na Pag-iral (sat) lamang. Wala akong patutunguhan; ako’y hiwalay sa pagpunta, pagdating, at mga katulad nito.
Non-duality beyond dvandvas (pairs of opposites); sat (pure Being) as Ātman/Brahman; akartṛtva/niṣkriyatva (actionlessness)Verse 24
सर्वदा समरूपोऽस्मि शान्तोऽस्मि पुरुषोत्तमः । एवं स्वानुभवो यस्य सोऽहमस्मि न संशयः ॥२४॥
Ako’y laging iisang anyo at iisang lasa; Ako’y payapa; (Ako) ang Kataas-taasang Purusha. Sinumang may tuwirang karanasang ganito—siya’y Ako; walang pag-aalinlangan.
Samarūpatva (unchanging identity), śānti (peace), puruṣottama as highest Self; aparokṣānubhava (direct realization) and identity of knower with BrahmanVerse 25
यः शृणोति सकृद्वापि ब्रह्मैव भवति स्वयम् इत्युपनिषत् ॥२५॥
Ang sinumang makarinig (ng aral na ito) kahit minsan lamang, sa sarili niya’y nagiging Brahman lamang—ganito ang wika ng Upaniṣad.
Mokṣa through śravaṇa (hearing) of Brahma-vidyā; identity of jīva and BrahmanVerse 26
पाषाणलोहमणिमृण्मयविग्रहेषु पूजा पुनर्जननभोगकरी मुमुक्षोः । तस्माद्यतिः स्वहृदयार्चनमेव कुर्याद्बाह्यार्चनं परिहरेदपुनर्भवाय ॥२६॥
Ang pagsamba sa mga anyong yari sa bato, metal, hiyas, o luwad ay—para sa naghahangad ng kalayaan—nagiging sanhi ng muling pagsilang at patuloy na pagdanas ng makamundong ligaya. Kaya ang renunsyante ay dapat sumamba sa sariling puso lamang; talikuran ang panlabas na pagsamba upang makamtan ang di-pagbalik, ang paglaya sa muling kapanganakan.
Mokṣa; antaryāga (inner worship); vairāgya; sādhanā as inward contemplationVerse 27
अन्तःपूर्णो बहिःपूर्णः पूर्णकुम्भ इवार्णवे । अन्तःशून्यो बहिःशून्यः शून्यकुम्भ इवाम्बरे ॥२७॥
Puno sa loob at puno sa labas—gaya ng banga na puno sa karagatan; hungkag sa loob at hungkag sa labas—gaya ng banga na walang laman sa kalangitan.
Pūrṇatā (fullness) of Brahman/Ātman; inner-outer non-difference; śūnyatā as privation (absence of realization) in Vedāntic framingVerse 28
मा भव ग्राह्यभावात्मा ग्राहकात्मा च मा भव । भावनामखिलं त्यक्त्वा यच्छिष्टं तन्मयो भव ॥२८॥
Huwag maging likas ng ‘nahahawakang’ bagay (obheto), at huwag ding maging likas ng ‘humahawak’ (subheto). Pagkatapos talikdan ang lahat ng pagbuo ng isip (bhāvanā), maging kaisa ng kung ano ang natitira.
Advaita; sākṣin (witness) beyond subject-object; nirvikalpa (freedom from conceptualization); aparokṣa-jñānaVerse 29
द्रष्टृदर्शनदृश्यानि त्यक्त्वा वासनया सह । दर्शनप्रथमाभासमात्मानं केवलं भज ॥२९॥
Talikdan ang nakakakita, ang mismong pagtingin, at ang nakikita—kasama ang mga vāsanā (nakabaong bakas ng pagnanasa); manahan at sumamba sa Sarili (Ātman) lamang, ang unang paglitaw na siyang saligan ng lahat ng pagdama.
Atman; non-duality beyond the tripuṭī (knower–knowing–known); vāsanā-kṣayaVerse 30
संशान्तसर्वसंकल्पा या शिलावदवस्थितिः । जाग्रन्निद्राविनिर्मुक्ता सा स्वरूपस्थितिः परा ॥३०॥
Yaong kalagayan na ang lahat ng saṅkalpa (mga pagbuo ng isip at pagnanais) ay ganap na napapawi, nananatiling matatag na parang bato, at malaya sa paggising at pagtulog—iyon ang sukdulang pananatili sa sariling likas na anyo.
Mokṣa as svarūpa-sthiti; saṅkalpa-nirodha; turiya/transcending statesRead Upanishads in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.