Bhikshuka

Verse 1

ॐ अथ भिक्षूणां मोक्षार्थिनां कुटीचकबहूदकहंसपरमहंसाश्चेति चत्वारः॥१॥

Om. Ngayon, sa mga pulubing-asceta na naghahangad ng kalayaan, may apat na uri: Kuṭīcaka, Bahūdaka, Haṁsa, at Paramahaṁsa.

Verse 2

कुटीचका नाम गौतमभरद्वाजयाज्ञवल्क्यवसिष्ठप्रभृतयोऽष्टौ ग्रासान् श्वरन्तो योगमार्गे मोक्षमेव प्रार्थयन्ते॥२॥

Ang mga tinatawag na Kuṭīcaka—gaya nina Gautama, Bharadvāja, Yājñavalkya, Vasiṣṭha at iba pa—kumakain lamang ng walong subo, at sa landas ng yoga ay tanging kalayaan ang hinihiling.

Verse 3

अथ बहूदका नाम त्रिदण्डकमण्डलुशिखायज्ञोपवीतकाषायवस्त्रधारिणो ब्रह्मर्षिगृहे मधुमांसं वर्जयित्वाष्टौ ग्रासान् भैक्षाचरणं कृत्वा योगमार्गे मोक्षमेव प्रार्थयन्ते॥३॥

Ngayon, ang mga tinatawag na Bahūdaka—may tatluhang tungkod, dalang sisidlang-tubig, may tuktok na buhol ng buhok, suot ang banal na sinulid at kasuotang okra—sa tahanan ng brahmarṣi ay umiiwas sa pulot at karne; matapos ang pamamalimos na walong subo, sa landas ng yoga ay tanging kalayaan ang hinahangad.

Verse 4

अथ हंसा नाम ग्रामे एकरात्रं नगरे पञ्चरात्रं क्षेत्रे सप्तरात्रं तदुपरि न वसेयुः । गोमूत्रगोमयाहारिणो नित्यं चान्द्रायणपरायणा योगमार्गे मोक्षमेव प्रार्थयन्ते॥४॥

Ngayon, ang mga tinatawag na Haṁsa: sa nayon ay isang gabi, sa lungsod ay limang gabi, sa banal na pook ay pitong gabi; lampas dito ay hindi dapat manirahan. Nabubuhay sa ihi at dumi ng baka, at laging nakatuon sa panatang Cāndrāyaṇa, sa landas ng yoga ay tanging kalayaan ang hinihiling.

Verse 5

अथ परमहंसा नाम संवर्तकारुणिश्वेतकेतुजडभरतदत्तात्रेयशुकवामदेवहारीतकप्रभृतयोऽष्टौ ग्रासान् श्वरन्तो योगमार्गे मोक्षमेव प्रार्थयन्ते । वृक्षमूले शून्यगृहे श्मशानवासिनो वा साम्बरा वा दिगम्बरा वा । न तेषां...

Ngayon, ang mga tinatawag na Paramahaṁsa—gaya nina Saṁvarta, Kāruṇi, Śvetaketu, Jaḍabharata, Dattātreya, Śuka, Vāmadeva, Hārītaka at iba pa—kumakain lamang ng walong subo, at sa landas ng yoga ay tanging kalayaan ang hinihiling. Naninirahan sila sa ugat ng puno, sa walang taong bahay, o sa libingan ng pagsusunog; maaaring may damit o hubad sa langit. Para sa kanila, wala nang pagtingin sa kabutihan at kasamaan, pakinabang at kawalan, dalisay at marumi; malaya sa dalawahan, itinuturing nilang magkakapantay ang tipak ng lupa, bato, at ginto. Matapos mamalimos sa lahat ng uri ng tao, nakikita nila ang Sarili (Ātman) lamang sa lahat ng dako. Pagkaraan, suot ang anumang dumarating na wari’y kusang-loob, lampas sa mga salungat na pares, walang pag-aari, nakatuon sa dalisay na pagninilay, nakaugat sa Sarili, tumatanggap sila ng limos sa takdang oras lamang upang mapanatili ang hininga-buhay. Naglalakad sa mga bahay na tiwangwang, mga templo, bunton ng dayami, punso ng langgam, ugat ng puno, silong ng magpapalayok, bulwagan ng handog, pampang ng ilog, yungib ng bundok, mga siwang at lungga, talon at hubad na lupa—doon, ganap sa landas ni Brahman, malinis ang isip, sa asal ng Paramahaṁsa at sa pagtalikod, iniiwan nila ang katawan. Sila ang tinatawag na Paramahaṁsa—ganito ang turo ng Upaniṣad.