Adhyaya 9

Ang kabanatang ito ay isang pinagsamang salaysay tungkol sa mga tīrtha, na nakabalangkas sa pag-uusap: tinanong ni Dharaṇī kung sa Kali-yuga ay makikita pa ba ng mga tao ang banal na presensya sa burol, at sumagot si Varāha sa pamamagitan ng mga huwarang pangyayari. Una, si Vasu na isang Niṣāda na naninirahan sa gubat at tapat kay Puruṣottama, ay naghandog ng nilutong butil na śyāmāka na hinaluan ng pulot sa Panginoong Viṣṇu kasama sina Śrī at Bhū. Pagbalik ni Vasu mula sa pangunguha ng pulot, inakala niyang pagnanakaw ang ginawa ng anak na kumain sa handog at itinaas ang espada; nagpakita si Viṣṇu mula sa puno, sinunggaban ang espada, at itinuro na ang debosyon ng bata ay lalo pang minamahal, at pinagtibay ang patuloy na presensya sa Svāmi-saras/Svāmipuṣkariṇī. Ikalawa, si Raṅgadāsa, deboto mula sa lupain ng Pāṇḍya, ay naglakbay sa mga banal na pook—dambana ni Varāha, Suvarṇamukharī, Kāmalākhyasaras, Cakratīrtha—at nakita si Śrīnivāsa malapit sa Svāmipuṣkariṇī. Nagtayo siya ng hardin, mga balon, at pag-aayos ng mga bulaklak bilang araw-araw na seva; ngunit nang minsang maakit sa palabas ng mga Gandharva na naglalaro sa tubig, napabayaan niya ang tungkulin at napahiya. Inaliw siya ng Diyos, ipinaliwanag na ang panloob na layon ang mahalaga, at ipinahayag ang darating na kasaganaan na tila panghari kasabay ng di-napapawing debosyon hanggang sa kalayaan. Ikatlo, lumipat ang salaysay kay Toṇḍamān, haring Somakula. Sa pangangaso malapit sa Veṅkaṭādri, napadaan siya sa mga tīrtha at nakatagpo ang diyosang Reṇukā; isang limang-kulay na loro na sumisigaw ng “Śrīnivāsa” ang gumabay sa kanya patungo sa tagapagbantay na Niṣāda, na naghatid naman sa hari sa nakatagong Diyos malapit sa Svāmipuṣkariṇī. Kapwa sila sumamba at nagsalo sa handog na śyāmāka at pulot; pag-uwi ng hari, pinagkalooban siya ni Reṇukā ng biyayang pampolitika—kahariang di-matatalo at kabiserang ipinangalan sa kanya—bilang “devadeva-prasāda”. Sa wakas, ipinaliwanag ni Śuka ang kadakilaan ng Padma-saras: si Lakṣmī (Padmā/Ramā), dahil sa sumpa ni Durvāsas, ay nagtapás sa lawa ng mga lotus; pinuri siya ng mga diyos sa pormal na stuti. Nagkaloob si Lakṣmī ng mga biyaya—pagbabalik ng nawalang dangal, kasaganaan, at mokṣa para sa mga naliligo at sumasamba gamit ang dahon ng bilva at ang himnong ito—at saka bumalik sa Vaikuṇṭha kasama si Viṣṇu sakay ni Garuḍa.