Adhyaya 7

Inilalahad ng kabanatang ito ang ugnayang-diplomatiko mula sa palasyo tungo sa templo, upang gawing pormal—sa ritwal at pamamahala—ang salaysay ng kasal nina Padmāvatī at Śrīnivāsa. Sa simula, tinatanong ni Reyna Dharaṇī ang pagkakakilanlan at layunin ng dumadalaw na banal na tagapaglingkod na si Bakula-mālikā, at dito itinatatag ang wastong paraan ng pagtatanong at pagpapatunay. Isinasalaysay ni Bakula-mālikā ang paglalakbay ni Śrīnivāsa sa Veṅkaṭādri: ang mga pagtatagpo sa kagubatan at ang pakikipagkita kay Haring Śaṅkha sa Svāmitīrtha, kung saan ang pag-aaske at pagtatatag ng dambana ay kinikilalang lehitimong anyo ng bhakti. Nagbibigay si Śrīnivāsa ng mga tagubiling ayon sa ruta—pagpupugay kay Viṣvaksena at pagligo sa Svāmipuṣkariṇī—na nagdurugtong sa banal na heograpiya at sa awtorisadong pagsasagawa. Pagkaraan, lumilipat ang kuwento sa pasyang panghari: kumukunsulta si Ākāśarāja sa mga ministro at sa pari-astrologo na si Bṛhaspati, na nagtatakda ng panahon ng kasal (Uttaraphālgunī; buwan ng Vaiśākha). Sumunod ang pagdiriwang na panglungsod at pangkalangitan: pinalamutian ni Viśvakarmā ang lungsod, nagpaulan ng mga bulaklak si Indra, at naghandog ang iba pang mga diyos, tanda ng kaayusang mapalad na bunga ng sama-samang ritwal. Sa wakas, bumalik kina Śrīnivāsa sina Bakula-mālikā at ang loro-mensahero (śuka), dala ang pakiusap ni Padmāvatī. Ipinahiwatig ni Śrīnivāsa ang pagtanggap sa pamamagitan ng pagpapadala ng garland, kaya nagsimula ang paghahanda ng seremonya at ang mga tuntunin ng marangal na pagtanggap sa pagdating ng Diyos.