Adhyaya 5

Sa kabanatang ito, mula sa pagdating na maka-Diyos ay lumilipat ang salaysay sa pananabik na nasa loob ng puso. Pumasok si Śrīnivāsa sa isang bulwagang kumikislap sa hiyas, nalubog sa pag-alaala sa kagandahan ni Padmāvatī, at napasailalim sa moha—pagkalitong dulot ng matinding pag-ibig—na wari’y pagkatulala. Lumapit si Bakulamālikā na may maingat na inihandang mga handog, at sa pamamagitan ng matatalim na tanong ay binasa ang kalagayan niya mula sa mga palatandaan sa katawan at isipan. Sumagot si Śrīnivāsa sa isang salaysay na nag-uugnay kay Padmāvatī sa sinaunang panahon ng mito: ang kaugnayang Veda-vatī/Sītā at ang pangakong ipinagpaliban upang magkatagpo sa susunod na yugto ng panahon, kaya’t pinagtitibay na ang kasalukuyang pag-iibigan ay pagpapatuloy ng panatang dharma at banal na layon. Pagkaraan, nagiging gabay sa banal na paglalakbay ang kabanata: inutusan niya si Bakulamālikā na dumaan sa Nṛsiṃha-guhā, sa ashram ni Agastya at sa Agastyeśa-liṅga sa Ilog Suvarṇamukharī, tumawid sa mga pinangalanang gubat at lawa, hanggang marating ang Nārāyaṇapurī—lungsod ni Ākāśarāja. Ang masaganang tala ng mga puno, ibon, at hayop ay nagsisilbing “mapa” na nagdurugtong sa teolohiya at tanawin. Sa wakas, nagsimula ang paglalakbay ni Bakulamālikā at nakatagpo ang mga kasama ni Padmāvatī, na nagbubukas sa susunod na usapan.