Adhyaya 40

Ang kabanatang ito ay isang aral sa ritwal at asal na inihabi sa anyong diyalogo. Isinalaysay ni Sūta ang tagpo kung saan si Añjanā, kasama ang kanyang asawa, ay nakatagpo si Brahmā at iba pang mga diyos; at si Vyāsa, sa pagsang-ayon nila, ang naging pangunahing guro. Kinausap ni Vyāsa si Añjanā sa isang pangaral para sa kapakinabangan ng lahat, iniuugnay ang naunang pahayag ni Matanga Ṛṣi sa kapalarang ang anak ni Añjanā ay isisilang matapos ang mahigpit na tapasya sa Veṅkaṭa. Pagkaraan, itinatag ang kāla-nirṇaya—ang wastong pagtukoy ng panahon—para sa banal na pagligo sa kompleks ng Ākāśagaṅgā/Veṅkaṭa tirtha. Sa “araw ng hayag na paglitaw” (pratyakṣa-divasa) ni Añjanā, sinasabing nagtitipon ang Gaṅgā at iba pang tirtha, at lalo pang itinatampok ang kabanalan ng Swāmi Puṣkariṇī. Binanggit ang isang tiyak na ayos sa kalendaryo (araw ng kabilugan ng buwan; kaugnay ng Meṣa at Pūṣan; at may sanggunian sa nakṣatra), at ang bunga nito’y inihahambing sa pagligo sa lahat ng tirthang katabi ng Gaṅgā sa mahabang panahon. Lumipat ang aral sa itinakdang dāna sa Veṅkaṭādri: pinupuri ang pag-aalay ng pagkain at kasuotan, at itinuturing na napakahalaga ang śrāddha para sa ama. Isang antas-antasing talaan ng mga handog—ginto, śālagrāma, baka, lupa, pag-aasawa ng dalaga, silungan/pa-inuman ng tubig, linga (sesame), butil, pabango/bulaklak, payong/pamaypay, nganga at iba pa—ang iniuugnay sa papataas na gantimpala: ligaya sa langit, paghahari, pagiging brahmana na bihasa sa śāstra, at sa huli’y kalayaan (mokṣa) sa biyaya ni Cakrapāṇi (Viṣṇu). Sa wakas, ang phalaśruti ay nagsasaad na ang palagiang pakikinig o pagbigkas ng salaysay na ito’y naglilinis ng kasalanan, nagdudulot ng pag-abot sa Viṣṇuloka, at umaabot ang kabutihan hanggang sa mga salinlahi.