Adhyaya 39

Ang kabanatang ito ay isang diyalogong isinalaysay ni Sūta. Si Añjanā, na nagdurusa dahil sa kawalan ng anak, ay nilapitan ng pantas na si Matanga at tinanong ang kanyang layunin. Isinalaysay ni Añjanā ang dating biyayang ibinigay ni Śiva sa kanyang ama na si Keśarī: bagaman may hangganan ang kasalukuyang kapanganakan, magkakaroon siya ng tanyag na anak na babae, at ang anak na lalaki nito ang magdudulot sa kanya ng kagalakan. Ipinahayag ni Añjanā ang napakaraming gawaing debosyonal at etikal na kanyang isinagawa para sa supling—mga pana-panahong at buwanang vrata, mga ritwal ng banal na pagligo at pagkakawanggawa, pradakṣiṇā at pagyukod, mga handog na kaugnay ng śālagrāma, at sari-saring dāna—ngunit hindi pa rin nagkamit ng anak na lalaki, kaya’t tumungo siya sa tapas (mahigpit na pag-aayuno at pagninilay). Nagbigay si Matanga ng tiyak na gabay sa mga banal na pook: patimog sa Ghānācala at Brahmatīrtha, pasilangan sa Suvarṇamukharī, pahilaga sa Vṛṣabhācala at Svāmipuṣkariṇī; maligo, parangalan si Varāha at Veṅkaṭeśa, magpatuloy sa tīrtha na Viyadgaṅgā sa gitna ng mapalad na mga punò, at magsagawa ng itinakdang austeridad para kay Vāyu. Sinunod ito ni Añjanā at lalo pang pinatindi ang disiplina mula sa prutas at tubig tungo sa mas mahigpit na pagpipigil. Pagkaraan ng isang libong taon, nagpakita si Vāyu sa isang mapalad na sandaling itinakda ng astrolohiya at nag-alok ng biyaya; humiling si Añjanā ng anak, at ipinagkaloob ni Vāyu sa pagsasabing siya mismo ang magiging anak niya at nangakong magdudulot ng katanyagan. Sa wakas, dumating ang mga diyos, mga rishi, at mga banal na konsorte upang masaksihan ang pambihirang tapas, pinagtitibay ang aral: ang disiplinadong pagsasanay sa wastong tīrtha ay nagbubunga ng makapangyarihang tugon ng kabanalan.