Adhyaya 38

Isinalaysay ni Bharadvāja na ang mga debotong lubos na nakatuon sa pagsamba kay Jagannātha ay nag-uukol ng mga araw sa pagpupuri at mga ritwal; sa ikatlong gabi, nakikita nila sa mapalad na panaginip si Puruṣottama na may apat na bisig, tangan ang kabibe (conch), diskos, at pamalo. Pagkatapos maligo nang ritwal sa Svāmipuṣkariṇī at tuparin ang mga gawain sa umaga, ipinagpapatuloy nila ang pagsamba; saka lumitaw ang pambihirang liwanag, na wari’y pagsasama-sama ng sinag ng buong sansinukob. Isang nakapanghihilakbot na pagpapakita ang namalas; dumating si Brahmā at ang mga diyos, pinuri ang kataas-taasang kalikasan ni Nārāyaṇa, at dahil sa takot ay nakiusap na magpakita Siya ng śānta, mapayapang anyo. Pumayag ang Panginoon at muling nagpakita sa maamo at kaaya-ayang anyo sa isang hiyasang vimāna, saka kinausap si Agastya at nagkaloob ng mga biyaya. Ipinahayag ni Agastya na nagbunga na ang kanyang tapas, at hiniling ang di-matitinag na debosyon, at na ang ilog Suvarṇamukharī malapit sa bundok ng Panginoon ay maging tīrtha na pumupuksa ng kasalanan, nagbibigay ng bhukti at mukti sa mga maliligo roon at saka darśan sa Panginoon sa Veṅkaṭa. Ipinagkaloob ito ni Śrī Bhagavān, ipinahayag ang Kanyang walang hanggang pananatili sa burol na tinatawag na Vaikuṇṭha ayon sa hiling ni Agastya, at inisa-isa ang mga gantimpala para sa mga dumadalaw at maging sa mga umaalaala sa Kanya mula saanman. Iginawad din Niya kay Haring Śaṅkha ang marangal na hantungan matapos mamatay, at sa huli’y naglaho. Tinapos ni Bharadvāja sa phalaśruti, pinupuri ang Veṅkaṭādri, Svāmipuṣkariṇī, at ang kapangyarihang magligtas ng pakikinig at pag-alaala sa māhātmya na ito.