Adhyaya 37

Inilalahad sa kabanatang ito ang pagsasalaysay ni Bhāradvāja tungkol kay Haring Śaṅkha ng lahing Haihaya, isang huwarang deboto na tanging kay Viṣṇu nakatuon. Palagi siyang nag-aalaala sa Panginoon, nagsasagawa ng japa at pūjā, masusing nakikinig sa mga salaysay ng Vaiṣṇava Purāṇa, at gumagawa ng dāna, mga panata, at malalaking yajña na may wastong dakṣiṇā. Gayunman, nalulungkot siya dahil hindi pa niya natatamo ang tuwirang darśana ni Viṣṇu, at iniisip na may natitirang tabing mula sa dating karma. Nagsalita si Keśava sa pamamagitan ng di-nakikitang tinig at itinuro ang Veṅkaṭanāma-adri bilang pinakaminamahal na tahanan ng Diyos; matapos ang matiyagang tapas doon, magpapakita ang Diyos. Itinalaga ni Śaṅkha ang anak na si Vajra bilang tagapamahala at naglakbay patungong Nārāyaṇagiri, natagpuan ang Swāmi-puṣkariṇī, at nagtayo ng tirahang pang-asceta sa pampang. Kasabay nito, dumating si Agastya sa utos ni Brahmā, umikot sa bundok, dinalaw ang mga tīrtha kabilang ang Skandadhārā, at sumamba kay Govinda, ngunit sa simula’y wala pa ring pangitain. Pagkaraan, sina Bṛhaspati, Uśanas, at ang Vasu na si Rājoparicara ay naghatid ng pahayag: sa Veṅkaṭa maghahayag si Govinda kina Agastya at Śaṅkha, at sa pangyayaring iyon ay magkakaloob ng sama-samang darśana sa mga nilalang na nagtitipon. Nagtatapos ang kabanata sa pagdating ni Agastya at mga kasama sa pampang ng Swāmi-puṣkariṇī, kung saan sila pinarangalan ni Śaṅkha sa ritwal na pagtanggap at nagkaisa sa debosyon sa pamamagitan ng kīrtana.