Adhyaya 36

Ang adhyāya na ito ay isang salaysay na teolohikal na nasa anyong diyalogo, kung saan isinasalaysay ni Bharadvāja ang pagkuha ni Viṣṇu ng anyong Varāha upang iligtas at iahon ang Daigdig (Vasumatī) matapos ang kosmikong pagbaha. Napag-unawa ng Diyos na walang sinuman ang makapapasan sa bigat ng mga nilalang kung wala ang lupa, kaya’t natagpuan Niya ang Daigdig na nakalubog sa kailaliman at tinanggap ang katawang Varāha na “yajña-maya,” na ang mga metro ng Veda, mga apoy, at mga kasangkapang ritwal ay iniuugnay sa Kanyang mga sangkap. Pumasok si Varāha sa tubig, pinalayas ang dilim, sinupil ang malalim na kaharian, at iniahon ang Daigdig sa Kanyang pangil sa gitna ng papuri ng mga rishi; ang pag-alon ng dagat ay inilalarawan bilang mapalad na tunog at tila handog na alay. Pagkaraan, nagtanong si Arjuna kung paano nananatili ang Daigdig sa panahon ng pralaya at ano ang sumusuporta rito sa ilalim ng pitong pātāla; ipinaliwanag ni Bharadvāja ang mga yunit ng panahon (nāḍikā, araw, buwan, taon), ang ayos ng yuga at manvantara, at ang pagkakasunod ng mga Manu sa Śvetavarāha-kalpa. Inilalarawan din ang galaw ng pralaya: tagtuyot at matinding init, mga taong pag-ulan, pagbaha ng sanlibutan; si Brahmā ay nasa yoganidrā sa lotus na mula sa pusod ni Viṣṇu, at muling paglikha sa utos ng Diyos. Sa huli, sinasabi na sa kalpang ito ay nagpakita si Viṣṇu bilang Puting Varāha, dumating sa Veṅkaṭācala at nanahan malapit sa Svāmipuṣkariṇī; nakiusap si Brahmā na magbalik Siya sa banal na anyo, kaya’t naging mahirap Siyang makita nang tuwiran, at muling nagtanong si Arjuna kung paano makalalapit ang tao sa pamamagitan ng bhakti at pakikinig sa banal na salaysay.