Adhyaya 35

Ang Kabanata 35 ay umuusad sa tatlong magkakaugnay na galaw. (1) Heograpiya ng tīrtha: isinalaysay ni Bhāradvāja ang pagtagpo ng ilog Suvarṇamukharī sa banal na ilog Kalyā, at itinanghal ang sangama bilang pambihirang nakapaglilinis. Ang pagligo roon ay sinasabing nagdudulot ng dakilang bunga na tulad ng malalaking yajña, at nagpapahupa ng mabibigat na dungis ng kasalanan (gaya ng brahmahatyā) sa bisa ng kabanalan ng tagpuan at ng paglilinis na kaugnay ng abhiṣeka. (2) Paglalarawan sa bundok na may teolohiyang pang-lugar: lumipat ang salaysay sa Veṅkaṭācala, ang kinalalagyan at kadakilaan nito, na tinawag na “kanlungan ng lahat ng tīrtha” at Varāha-kṣetra. Doon nananahan si Viṣṇu—Acyuta—kasama si Śrī; at ang mga siddha, gandharva, mga rishi, at mga tao ay inilalarawang dumadalo upang maglingkod sa Panginoon. Ang pag-alaala sa Panginoon ng Veṅkaṭādri ay itinuturing na nag-aalis ng kapighatian at umaakay sa di-nasisirang kalagayan. (3) Dahil sa mga tanong ni Arjuna tungkol sa pagpapakita ng Diyos at sa pagkakaloob ng bhukti at mukti, pinalawak ni Bhāradvāja ang aral hinggil sa kataas-taasang Nārāyaṇa: ang Kanyang mga pangalan at pagtutumbas, ang apat-na-anyo ng paglalang/pagpapalaganap, disiplina na nakasentro sa mantra, at isang balangkas ng kosmogoniya—paglitaw ng mga diyos at mga prinsipyong kosmiko mula sa banal na katawan, pana-panahong pagkalusaw at yoganidrā, muling pagbangon ni Brahmā, at ang pag-aangkin ng iba’t ibang anyo upang ibalik ang dharma. Sa gayon, pinagsasama ng kabanata ang etika ng paglalakbay-dambana, kaligtasang debosyonal, at metapisikang Purāṇiko sa iisang turo.