Adhyaya 33

Isinasalaysay ng Kabanata 33 ang paglitaw, pagpapangalan, at katayuang pang-ritwal at pang-teolohiya ng ilog Suvarṇamukharī sa Veṅkaṭācalamāhātmya. Ikinuwento ni Bharadvāja na ang mga deva na pinamumunuan ni Śakra, kasama ang mga kapulungan ng mga rishi, siddha, cāraṇa, at gandharva, ay nagpupuri sa ilog habang ito’y kasama ni Agastya. Ipinaliwanag ni Vāyu ang pinagmulan at kasikatan nito: dinala ito ni Agastya sa lupa at itinadhanang kilalanin bilang “Suvarṇamukharī,” ang pinakadakila sa mga ilog at karapat-dapat paglingkuran. Pinalalawak ng kabanata ang māhātmya: ang pag-alaala (smaraṇa) at banal na pagligo (snāna) ay sumisira sa kasalanan; ang paglulubog ng mga buto ay tumutulong sa pag-akyat ng kaluluwa; at ang mga ritwal sa pampang nito ay lalo pang nagpaparami ng bisa. Sumusunod ang masinsing phalaśruti na naglilista ng mga bunga—kalusugan, pag-alis ng hadlang, mga gawaing para sa mga ninuno, at mga pagtalima sa banal na kalendaryo gaya ng eklipse at saṅkrānti. Sa huli, itinatakda ang taunang panata sa araw ng pagsikat ni Agastya: paglikha at pag-aalay ng gintong larawan ni Agastya, paggalang na ritwal, pagpapakain sa mga brāhmaṇa, at pag-aalay ng layon, na nangangakong magpapalaya sa naipong pagkukulang at magdudulot ng pangmatagalang kabutihang espirituwal.