Adhyaya 32

Ang adhyaya na ito ay isang paliwanag na teolohikal tungkol sa pinagmulan: kung paano itinatag ang isang ilog sa lupain na walang ilog para sa kapakanan ng lahat ng nilalang. Isinasalaysay ni Bharadvāja na si Agastya, matapos tapusin ang mga ritwal sa umaga at pagsamba, ay nakarinig ng di-nakikitang tinig na makalangit mula sa himpapawid (ākāśavāṇī) na nagsasabing ang lupang walang ilog ay kulang sa ningning ng mga ritwal at kultura, at hinihikayat siyang magpasimula ng mapagpalang ilog na mag-aalis ng takot na bunga ng malalim na pagdurusang moral. Nakipagpulong si Agastya sa mga nagtipong rishi; pinuri nila ang kanyang mga pambihirang gawa at nakiusap na magpamalas siya ng isang dakilang ilog upang maging posible ang banal na pagligo at paglilinis. Isinagawa ni Agastya ang mahigpit na tapas, pinalalakas ang disiplina sa gitna ng mababangis na panahon; ang tindi ng austeridad ay nagdulot ng pagyanig sa sansinukob at pangamba sa mga nilalang. Dumulog ang mga deva kay Brahmā; nagpakita si Brahmā sa ashram ni Agastya, nagkaloob ng biyaya, at pinakinggan ang kanyang kahilingan. Hiniling ni Agastya na mapabanal at mapangalagaan ang lupain sa pamamagitan ng isang dakilang ilog. Tinawag ni Brahmā si Gaṅgā at inutusan siyang bumaba sa pamamagitan ng isang bahagi ng kanyang sarili (svāṃśa) upang maging ilog na magpapadalisay sa mga tao at patuloy na paglilingkuran ng mga rishi at mga nilalang na makalangit. Ipinakita ni Gaṅgā ang maningning na anyong isinilang mula sa kanyang bahagi at nangakong tutuparin ito; itinuro ni Agastya ang daraanan, at sa huli ay pinangunahan niya ang anyong-ilog mula sa kabundukan sa ninanais na landas, na siyang nagtatatag ng kabanalan ng Suvarṇamukharī.