Adhyaya 3

Sa Adhyaya 3, sa anyong diyalogo, isinasalaysay ni Śrīvarāha kay Dharaṇī (Inang Lupa) ang isang sinaunang pangyayari. Una, inilalarawan si Śrīnिवāsa/Harī na nananahan malapit sa Svāmipuṣkariṇī sa Veṅkaṭācala, sa isang dakilang vimāna; bagaman sinasabing hindi nakikita ng mga mortal hanggang sa wakas ng isang kalpa, sa banal na kautusan ay nananatili siyang karapat-dapat sambahin. Itinatanong ni Dharaṇī ang suliraning pang-ritwal: kung “di-nakikita” ang diyos para sa tao, paano magpapatuloy ang pampublikong pagsamba? Sumagot si Śrīvarāha sa pamamagitan ng debosyon ni Agastya sa loob ng labindalawang taon at ng kanyang panalangin na magpakita ang Panginoon sa lahat ng may katawan. Ipinagkaloob ng Panginoon ang pagiging nakikita, habang pinananatili ang natatanging kabanalan ng vimāna. Pagkaraan, lumilipat ang salaysay sa kasaysayang pangdinastiya: ang pag-angat ni Haring Mitravarmā at ang lahing humantong kay Ākāśarāja. Isinunod ang pinagmulan ni Padmāvatī—natagpuan siyang sumisibol mula sa lupa sa ritwal na pag-aararo, tinanggap bilang anak at ipinagkatiwala kay Reyna Dharaṇī. Pagkatapos, naglihi si Dharaṇī at isinilang si Vasudāna sa gitna ng mga mapalad na palatandaan; binubuod ang kanyang pag-aaral sa sandata at mga disiplina, na nagtatatag ng dangal ng hari, pagiging lehitimo, at sagradong kasaysayan ng lupain.