Adhyaya 23

Kinausap ni Sūta ang mga pantas at inilahad ang māhātmya o kadakilaan ng Cakratīrtha bilang aral na nakasentro sa paglilinis ng kasalanan at dungis. Ang pakikinig sa kadakilaan ng tīrtha na ito ay sinasabing nag-aalis ng maruming gawi at nag-uugnay ng puso ng deboto sa tahanan ni Viṣṇu. Ipinakilala si Padmanābha, isang disiplinadong brāhmaṇa-ascetic, na nagsagawa ng mahabang tapas sa pampang ng Cakrapuṣkariṇī, taglay ang katotohanan, habag, pagpipigil, di-pagkakapit, at mabuting kalooban sa lahat. Nalugod si Śrīnivāsa/Veṅkaṭeśvara at nagpakita, tinanggap ang pormal na stuti na naglalarawan sa Kanya bilang tagapagtanggol, tagapag-alis ng karumihan, saksi ng sansinukob, at kanlungan ng mga bhakta; at inutusan si Padmanābha na manahan sa tabi ng tīrtha sa tuloy-tuloy na pagsamba. Pagkaraan, isang rākṣasa ang nagbanta sa pantas; humingi si Padmanābha ng kanlungan sa Diyos sa mga pormulang pagtalima. Ipinadala ni Viṣṇu si Sudarśana, ang banal na cakra, na dumating na nagliliyab, pinatakas ang demonyo at saka ito pinuksa. Pinuri ni Padmanābha si Sudarśana at humiling ng patuloy na pag-iingat; ipinagkaloob ni Sudarśana ang biyaya ng pananatili sa Cakratīrtha para sa kapakanan ng mga nilalang, kaya’t naging tanyag ang lugar bilang tagapangalaga. Ang pagligo roon ay inilarawang nakatuon sa mokṣa at ang paglilinis ay umaabot hanggang sa mga salinlahi; nagwawakas ang kabanata sa pagpapatibay ng gantimpala ng pagbigkas/pakikinig at sa pagdakila sa Cakratīrtha bilang walang kapantay na tīrtha, na may pangakong kalayaan para sa mga naliligo.