Adhyaya 21

Isinasalaysay ni Śrī Sūta sa mga pantas ng Naimiṣāraṇya ang kabanalan ng Ākāśagaṅgā-tīrtha at ang mga palatandaan ng tunay na Bhāgavata. Isang brāhmaṇa na si Rāmānuja—dalubhasa sa śāstra, may pagpipigil sa sarili, at sumusunod sa disiplina ng Vaikhānasa—ay nagsagawa ng mahabang tapas sa pampang ng Ākāśagaṅgā: sa tag-init ang pañcāgni, sa tag-ulan ang pagtitiis sa ulan, at sa taglamig ang pamamalagi sa tubig; kasabay ng japa ng aṣṭākṣara at pagninilay kay Janārdana. Nagpakita si Veṅkaṭeśa/Śrīnivāsa sa maringal na anyo—may conch, discus at mace, at si Śrī Lakṣmī sa Kanyang dibdib—na may kasamang mga makalangit na tagapaglingkod, si Nārada at musikang panglangit. Tinanggap Niya ang stuti ni Rāmānuja, niyakap siya, at nag-alok ng biyaya. Hiningi ni Rāmānuja ang di-matitinag na bhakti at kinilalang ang darśana ang sukdulang kaganapan; pinagtibay ng aral ang kapangyarihang magligtas ng Banal na Pangalan at ng pagtanaw sa Panginoon. Itinakda rin ng Diyos ang pinakamabungang panahon ng paliligo sa Ākāśagaṅgā—Mesha-saṅkrānti na tumatapat sa Citrā nakṣatra sa araw ng pūrṇimā—na nagdudulot ng pag-abot sa kataas-taasang tahanan na di na pagbabalikan. Pagkatapos, ipinaliwanag Niya kung paano makikilala ang bhāgavata: di-panlalamang, walang inggit, may pagpipigil, tapat; naglilingkod sa magulang, brāhmaṇa at baka; mahilig makinig sa banal na salaysay, nakatuon sa paglalakbay-dambana; mapagkawanggawa sa tubig at pagkain; tumutupad ng Ekādaśī; nagagalak sa Hari-nāma; gumagalang sa tulasī; at gumagawa ng kabutihang panlipunan gaya ng tangke, balon, hardin at templo. Tinapos ni Sūta na ito ang “uttama” na māhātmya ng Viyadgaṅgā sa Vṛṣādri/Veṅkaṭādri.