Adhyaya 20

Ipinakikilala ni Śrī Sūta ang kapangyarihang “pumupuksa ng kasalanan” ng Pāpanāśana-tīrtha sa pamamagitan ng isang huwarang salaysay. Ang marunong na brāhmaṇa na si Bhadrmati, bagama’t may mabuting asal at karunungan, ay dukha at nagdadalamhati sa bigat na dulot ng kahirapan—paghamak ng lipunan at pagdurusang pang-isip—sapagkat ang kakulangan sa yaman ay sumisira sa paggalang ng tao. Ang kanyang asawa na si Kāminī, isang pativratā na may malinaw na paghatol, ay nagpapayo ng paglalakbay-dambana sa Veṅkaṭācala: maligo nang may saṅkalpa, hanapin si Śrīnivāsa, at magsagawa ng bhū-dāna (pagkakaloob ng lupa), ayon sa aral na ipinasa ni Nārada at sa halimbawa ng kanyang ama. Pagkatapos, itinatanghal ng kabanata ang bhū-dāna bilang pinakadakilang anyo ng dāna, inililista ang mga bunga nito kumpara sa iba (kabilang ang mataas na katumbas na ritwal) at ang kakayahang pawiin maging mabibigat na kasalanan kapag ibinigay sa karapat-dapat (śrotriya, ahi-tāgni). Ang nagkaloob na si Sughōṣa ay nagbigay kay Bhadrmati ng isang sukat na parsela ng lupa, iniaalay ang gawa kay Janārdana; dahil dito, iginagawad sa kanya ang mapalad na hantungan pagpanaw. Si Bhadrmati ay naglakbay kasama ang pamilya sa Veṅkaṭācala, naligo sa Svāmi-saras, nag-darśana kay Veṅkaṭeśvara, at tinapos ang bhū-dāna sa Pāpanāśana-tīrtha. Sa bisa ng ritwal, nagpakita si Viṣṇu (may hawak na śaṅkha-cakra-gadā), tinanggap ang himno ni Bhadrmati, at nagbigay ng katiyakan ng kaginhawahan sa daigdig at ng huling kalayaan; tinapos ni Sūta sa muling pagpupuri sa māhātmya ng tīrtha at ng handog na lupa.