Adhyaya 2

Ang kabanatang ito ay inihahatid bilang isang naipasa-pasang diyalogo: isinasalaysay ni Sūta ang sinaunang pangyayari sa naunang siklo ng sansinukob (Vaivasvata Manvantara, Kṛta Yuga). Lumapit si Dharaṇī kay Varāha sa Nārāyaṇādri at nagtanong ng tiyak na mantra na nagpapalugod sa Diyos at nagbubunga ng ganap na biyaya—kasaganaan, mga tanda ng paghahari, supling, at sa huli ay pag-abot sa “banal na paa” para sa disiplinadong nagsasanay. Tumugon si Varāha sa pagbubunyag ng isang “pinakamataas na lihim” na mantra, at mariing ipinayo na ipasa lamang ito sa mga deboto at may pagpipigil sa sarili. Ibinigay ang mantra: “oṃ namaḥ śrīvarāhāya dharaṇyuddharaṇāya ca”, kasama ang mga detalye ng mantra-śāstra: ṛṣi (Saṅkarṣaṇa), devatā (Varāha), chandas (Paṅkti), at bīja (śrī-bīja). Itinakda ang bilang ng pagsasanay: apat na lakhs na japa para sa tumanggap mula sa tunay na guro, at kasunod ang homa gamit ang payasa (kaning-gatas) na may pulot at ghee. Sa dhyāna, inilalarawan ang anyo ni Varāha: kislap na parang kristal, matang pula na gaya ng lotus, mukha ng baboy-ramo ngunit maamo, apat ang bisig na may cakra/śaṅkha, nagbibigay ng abhaya at may hawak na lotus, nakadamit ng pula at ginto at may mga hiyas, kalakip ang mga sagisag ng kosmikong pagsuporta gaya ni Śeṣa. Sa wakas, malinaw ang phala: ang regular na pagbigkas nang 108 ulit ay nagbibigay ng ninanais at humahantong sa kalayaan. May kasunod na tanong at mga halimbawa: si Manu na nagngangalang Dharma ay umabot sa kalagayang tulad ng Diyos; si Indra ay nabawi ang langit matapos ang sumpa; ang mga rishi ay nakamit ang mas mataas na hantungan; at si Ananta, matapos ang japa sa Śvetadvīpa, ay naging “tagapasan ng daigdig.” Pagkaraan, tinanong ni Dharaṇī ang pagdating at pangmatagalang pananatili ni Śrīnivāsa sa Veṅkaṭa.